人心不足

คุณมันจืดแจ้ว! บทกลอนโบราณบอกว่า "凡麈身歷幾時閒" เอาแปลให้ฟังเหอะ ชีวิตคนเราเนี่ย มีเวลาสักกี่วันที่ได้สบายใจจริงๆ "世事渾如叠叠山" เรื่องมันมาเป็นกอง เหมือนภูเขาซ้อนใส่ภูเขา เสร็จเรื่องนี้ก็มีเรื่องใหม่ เสร็จงานเก่าก็มีงานใหม่รอ "既富尚憂無貴子" นี่แหละจุดสำคัญ รวยแล้วยังไม่พอ ยังกังวลต่อไปเรื่อยๆ "不知花放又花殘" ไม่ได้สังเกตแม้แต่ดอกไม้บานแล้วก็ร่วงโรย เพราะแต่คิดแต่ภาพอนาคตที่ยังไม่มาถึง

นึกถึงเจ้าพ่อค้าสมัยโบราณเนอะ ร้านทองคำในย่านเยาวราชใหญ่ที่สุดในเมือง ลูกจ้างร้อยคน เงินทองกองโกย แต่กลางดึกเขานั่งนับเงินไม่หลับ เพราะกังวลว่าลูกชายทั้งสามจะทำร้านนี้อยู่ได้ไหม จะเก่งพอไหม จะไม่ให้มรดกครอบครัวพังไหม กังวลจนผิวหนังซีด ตาคล้ำ แล้วก็ตายเอาก่อนที่จะเห็นลูกชายโตเป็นผู้ใหญ่ นี่แหละความไม่พอใจของคนเรา

อาชีพคุณตอนนี้ก็เป็นแบบนี้แหละ คิดแต่ว่ายังไม่พอ ยังไม่เพียง ต้องมีอีก ต้องได้อีก คุณเคยสังเกตไหมว่าเวลาได้โปรเจ็กต์ใหญ่มา แทนที่จะดีใจ กลับกังวลว่าทำไม่สำเร็จมันจะเป็นยังไง ได้เลื่อนตำแหน่งแล้วกลับคิดว่าระดับนี้ยังไม่สูงพอ ได้เงินเดือนขึ้นแล้วยังคิดว่าน้อยไปเทียบกับภาระรับผิดชอบที่เพิ่มขึ้น บางทีกลางคืนนอนไม่หลับเพราะเอาแต่วางแผนเรื่องที่ยังไม่เกิดขึ้น หรือแก้ไขปัญหาที่อาจจะเกิดขึ้น ใช่ไหม?

สังเกตคำว่า "花放又花殘" นะ ดอกไม้มันบาน แล้วก็ร่วง เป็นธรรมชาติ งานมันมาแล้วก็จบ โปรเจ็กต์มันเริ่มแล้วก็เสร็จ วงจรมันเป็นแบบนี้ แต่คุณพยายามยึดเก็บทุกเรื่องเอาไว้ กลัวว่าไม่มีงานใหม่เข้ามา กลัวว่าโอกาสจะหมด กลัวว่าลูกค้าจะไป กลัวว่าคู่แข่งจะแซง แล้วก็เหนื่อยแหลกไปกับความกลัวที่ตัวเองสร้างขึ้น

ลองหยุดคิดเรื่องใหญ่โตสักเดือน สนใจเรื่องเล็กๆ แทน วันนี้กินข้าวร่วงไหม วันนี้เพื่อนร่วมงานหัวเราะหรือเปล่า วันนี้มีอะไรผ่านไปด้วยดีบ้าง หยุดทำรายการสิ่งที่ยังขาดหายไป ทำรายการสิ่งที่มีอยู่แล้วดู