人心不足

ใจคุณไม่เคยสบาย ห่วงเรื่องนั้นเสร็จก็มาเรื่องนี้

บทกวีเล่าว่า "凡麈身歷幾時閒 世事渾如叠叠山" คนเราอยู่ในโลกธุลี วันไหนจะได้สบายใจจริงๆ เรื่องราวในชีวิตเหมือนภูเขาซ้อนแล้วซ้อนเล่า ไม่มีวันจบ "既富尚憂無貴子 不知花放又花殘" มีเงินแล้วยังกลัวลูกไม่เก่ง กลัวหลานไม่ดี แต่ลืมไปเสียว่าดอกไม้ที่บานก็ต้องโรย ทุกสิ่งมีวาระ

เซียมซีใบนี้ไม่มีตัวละครในประวัติศาสตร์เฉพาะ แต่เล่าเรื่องคนโบราณที่รวยแล้วยังไม่พอ มีเงินเป็นกอบเป็นกำแล้วยังเศร้าใจว่าลูกหลานจะเลี้ยงตัวเองไม่ได้ จริงๆ แล้วลูกมีลูกไป หลานมีหลานไป แต่เขายังกังวลอยู่ดี คิดมากจนลืมดูดอกไม้ที่บานสวยตรงหน้า ลืมว่าชีวิตนี้ก็เหมือนดอกไม้ - วันหนึ่งเราก็ต้องจากไป

คุณก็เหมือนคนในเรื่องนั่นแหละ เรื่องสุขภาพนี่โดยเฉพาะ รักษาตัวเองดีขึ้นแล้วยังกลัวจะกลับมาเป็นอีก ผลเลือดดีแล้วยังกังวลว่าเดือนหน้าจะเป็นยังไง นอนไม่หลับเพราะคิดว่าเครียดจะทำให้ป่วยใหม่ แล้วก็เครียดเพิ่มเข้าไปอีก เป็นวงจรที่ไม่มีจุดจบ

จริงๆ แล้วความกังวลพวกนี้มันกินพลังคุณมากกว่าโรคตัวจริงเสียอีก คิดดูสิ ตอนที่ป่วยหนักคุณยังรบได้ แต่ตอนนี้กลัวจะป่วยกลับทำร้ายตัวเองมากกว่า หว่องไทซินบอกว่าพอแล้ว หยุดมองไปที่เสี้ยมเมฆบนฟ้า กลับมามองดอกไม้ที่บานตรงหน้าดีกว่า

ลองหยุดเช็คอาการทุกวันสักเดือน แล้วไปทำสิ่งที่ทำแล้วมีความสุขแทน