人心不足

ใจไม่เคยเต็มเนอะ ยิ่งได้มากยิ่งอยากได้มากกว่าเดิม บทกลอนบอกว่า "凡麈身歷幾時閒" เมื่อไหร่จะได้พักสักที โลกนี้เหมือนภูเขาซ้อนทับกันไปเรื่อยๆ มีเงินแล้วก็กังวลว่าลูกไม่ค่อยเก่ง ดูไม่เห็นว่าดอกไม้บานแล้วก็ร่วง ร่วงแล้วก็บานใหม่ เรื่องราวนี้ไม่มีตัวละครในตำนาน แต่เล่าเรื่องคนทั่วไปที่เราเจอทุกวันแหละ คนแบบนี้เหมือนคนที่วิ่งบนลู่วิ่ง ขาไม่เคยหยุดแต่ก็ไม่ได้ไปไหน มีบ้านแล้วอยากได้บ้านใหญ่กว่า มีเงินแล้วอยากให้มากกว่า มีลูกแล้วก็กลัวลูกไม่เก่งพอ คุณเป็นแบบนี้ไหม ในบ้านช่วงนี้มีแต่เรื่องให้กังวล ไม่ใช่ตุงนั่นก็ต้องซ่อมนี่ ไม่ใช่กลัวเรื่องเงินก็เป็นห่วงเรื่องลูก ตื่นมาก็คิดเรื่องนั้นเรื่องนี้ นอนแล้วยังคิดอีก ครอบครัวบอกให้ใจเย็นๆ คุณก็บอกว่าไม่ได้อ่ะ เรื่องมันเยอะ แต่จริงๆ แล้วไม่ใช่เรื่องที่เยอะ แต่เป็นใจที่เรากะเทาะเกินไป เราคิดว่าต้องควบคุมทุกเรื่องถึงจะปลอดภัย แต่ยิ่งกำแน่นยิ่งเหนื่อย ยิ่งอยากได้อะไรเยอะแยะยิ่งไม่มีวันได้ เหมือนจับน้ำ กำหมัดแน่นน้ำก็ไหลหมด หลวมหน่อยกลับเก็บได้มากกว่า ลองปล่อยบางเรื่องดูสิ ไม่ต้องเป็นแม่บ้านแบบสมบูรณ์แบบ ไม่ต้องเป็นพ่อที่สอนลูกเก่งในทุกเรื่อง บ้านไม่ต้องสะอาดทุกซอกทุกมุม ลูกไม่ต้องเก่งทุกวิชา มีบางอย่างที่เราจับไม่ได้ บังคับไม่ได้ แต่มีความสุขได้