蜃樓海市

เดินข้ามฟ้าใส ไปจับภาพลวงตา

บทกลอนเซียมซีว่า "蜃樓海市幻無邊" ภาพลวงตาสูงเสียดฟ้าไร้ขีดจำกัด เก่าแก่เล่าว่าหอยยักษ์ตัวใหญ่ในทะเลลึกพ่นลมหายใจขึ้นไป กลายเป็นเมืองปรากฏกลางน้ำ เห็นวังวัง ปราสาท หอสูง งดงามเสียจนคนโบราณเชื่อว่าเป็นเมืองเซียนแท้ๆ แต่พอลมแรงๆ พัดมา ก็กลับกลายเป็นควัน เป็นไอ เป็นความว่างเปล่า ปรากฏแล้วหาย หายแล้วปรากฏอีก ไม่มีวันจับต้องได้

คุณกำลังไล่จับอะไรบางอย่างที่ดูใกล้ แต่จับไม่ได้ใช่ไหม? เหมือนเวลาเอื้อมมือจับเงาในน้ำ ยิ่งใกล้ยิ่งเบลอ ยิ่งคิดว่าได้แล้วยิ่งหลุดมือ ทั้งงาน ทั้งคน ทั้งโอกาสต่างๆ ที่ดูเหมือนพร้อมจะเป็นจริง แต่พอใกล้ชิดก็มีอะไรบางอย่างเข้ามาขัดจังหวะ บอกให้รอ บอกให้อดทนอีกหน่อย บอกว่า "อีกนิดเดียว" แล้วอีกนิดนั้นไม่มีวันมา

ปัญหาไม่ใช่ว่าคุณฝันไป แต่คุณเอาแรงไปใส่กับของที่ไม่มีรากฐาน เหมือนปลูกดอกไม้ในอากาศ รดน้ำก็รด ใส่ปุ๋ยก็ใส่ แต่มันไม่มีดินรองรับ คุณอาจต้องยอมรับว่าบางอย่างที่กำลังไล่ตามอยู่ มันอาจเป็นแค่ภาพลวงตาจริงๆ เนอะ ไม่ใช่เพราะคุณไม่ดีพอ แต่เพราะมันไม่ได้มีตัวตนจริงตั้งแต่แรกแล้ว

หยุดเอาแรงไปใส่กับสิ่งที่ไม่แน่นอน หันไปสร้างอะไรที่มีพื้นฐานมั่นคงกว่านี้แทน