蜃樓海市

กิ๊กจังได้ป่าว ร่างกายเล่นตลกหนักเลย บทกวีเซียมซีนี้เล่าว่า "蜃樓海市幻無邊" ปราสาทลอยฟ้าไร้ที่สิ้นสุด ตอนเช้าดูสวยงาม ตอนบ่ายลมพัดก็หายไปเฉย ที่มันอยู่ดีๆ ก็ไปเฉย คือเรื่องของเซิน (蜃) นั่นแหละ สัตว์ทะเลในตำนานโบราณที่หายใจออกมาเป็นปราสาท นักเดินเรือเห็นแล้วตะลึง เมืองใหญ่โผล่กลางทะเล ตึกระฟ้าสูงเสียดฟ้า แต่พอล่องเรือไปหาก็ไม่มีอะไร แค่ควันอ่างแบบนั้นเอง ชาวเรือรุ่นต่อรุ่นเล่าต่อกันมา ทุกคนต่างอยากจะไปดู อยากให้มันเป็นจริง แต่ไปเท่าไหร่ก็เอื้อมไม่ถึง

ร่างกายคุณตอนนี้ก็เหมือนปราสาทลอยฟ้านี่แหละ วันนี้รู้สึกดี พรุ่งนี้อืดอาด มะรืนยังไงไม่รู้ ตรวจหาหมออันนี้บอกปกติ หาหมออันนั้นเจอผลผิด ยาตัวนี้กินแล้วเบาขึ้นสองวัน ยาตัวนั้นหยุดแล้วเป็นเหมือนเดิม รู้สึกเหมือนไล่จับอะไรที่มันจับไม่ได้ อาการดีขึ้นนิดๆ ใจก็ลอย คิดว่าหายแล้วมั้ง แต่พอไม่ดีอีกก็ใจหด หมออีกคนก็บอกต่างออกไป คุณเลยไม่รู้จะเชื่อใครดี สงสัยตัวเองบ้าง คิดว่าอาจจะไม่มีอะไรจริงๆ แต่ร่างกายส่งสัญญาณมาชัดๆ ว่าไม่โอเค ความไม่แน่นอนแบบนี้มันทรมานกว่าเจ็บปวดเฉียบพลันด้วยซ้ำ

หยุดไล่จับควันซะที เชื่อสัญญาณร่างกาย แต่หาหมอเก่งๆ ที่ตรวจจริงจัง ไม่ใช่หาคนเก็งนะ