蜃樓海市

บ้านปลิวไปกับลมแล้ว พื้นฐานไม่มั่นคง

บทกลอนเล่าเรื่องหอคอยลิงในทะเล งามระยิบระยับขนาดแพงพาก็จริง แต่เป็นแค่ควันหายใจของหอยมือเบ้า แต้มใสๆ ลอยขึ้นมาเป็นรูปเป็นร่างตึกราม เห็นๆ กันว่าสวยงาม แต่ลมพัดมาอีกพักก็กลายเป็นควันจางๆ หายไปตามอากาศ อันนี้เนี่ย คือภาพย่อๆ ของครอบครัวหลายคน เหมือนมีความสุข เหมือนอบอุ่น แต่ใครจริงใจกับใครล่ะ ที่เห็นเป็นหอคอยสวยงาม อันที่จริงเป็นแค่ลมร้อนโขมยขึ้นมา

เรื่องราวเก่าแก่สมัยราชวงศ์ฮั่นเล่าไว้ว่า กะลาสีเรือค้าออกไปกลางทะเล เห็นเมืองใหญ่เต็มไปด้วยคนขายของ ตึกสูงระฟ้า ขุ่นข้นไปหมด พายเรือไปหาเจอแต่หิน เข้าใจความหมายมั้ย แม้แต่ในตำนานโบราณ สิ่งที่ดูหรูหราเจิดจ้าก็ไม่ได้แปลว่าจริง ถ้าพื้นฐานไม่มั่นคง สิ่งไหนก็ปลิวได้หมด

ครอบครัวของคุณตอนนี้คือแบบนี้พอดี กลิ่นอายหอมหวาน หน้าตาเรียบร้อย แต่ข้างในใครก็มีเรื่องส่วนตัวซ่อนไว้ คุยกันแบบสุภาพ แต่หัวใจไม่โปร่งใส อาจจะมีคนในบ้านแอบคุยนินทาใครคนนึง หรือแอบไปทำอะไรโดยไม่บอกคนอื่น เรื่องพวกนี้มันคือสายลมที่พัดให้ทุกอย่างแปรปรวน วันนึงงามอย่างวิเศษ วันนึงหายไปจนแทบจับไม่ได้

ถ้าคุณเป็นคนพยายามรักษาความสามัคคี ก็คงรู้สึกเหมือนไล่จับควัน ยิ่งออกแรงก็ยิ่งกระเซ็นหนีไป ที่บ้านเหมือนมีกฎไม่เป็นลายลักษณ์อักษรว่าห้ามพูดความจริง ทุกคนแกล้งทำเป็นโอเค แต่บรรยากาศเครียดผิดๆ

หยุดพยายามเก็บควันใส่กล่องซะที เปิดหน้ากับความจริงที่ทุกคนหลบ ใครมีปัญหาอะไรกับใคร ให้นั่งคุยกันตรงๆ ครั้งเดียวจบ