เซียมซีหว่องไทซินใบที่ 18杜鵑นกกาเหว่าร้องหาบ้าน

ใจเศร้าแบบที่เก็บไว้คนเดียว สายเลือดไหลเปียกแก้วตา นกกาเหว่าร้องจนคอแตก เสียงนั้นไม่ได้ร้องให้ใครฟัง แต่ร้องให้ตัวเองคลายทุกข์ 'ดูจวนที่เสียงโหยหวนลั่นฟ้า ร้องจนแก้วคอแตกแสงแสง ใครไกลบ้านฟังแล้วใจระทม คิดถึงถิ่นเก่าอยู่ในฝัน' เรื่องเศร้าใบนี้เอาจากตำนานดู่วี่ (杜宇) กษัตริย์แห่งจงซาน เจ้านายที่ยอมสละบัลลังก์เพื่อคนรัก พอประเทศโดนน้ำท่วม ภัยแล้งสลับกัน ท้าวดู่วี่รู้สึกผิดใจจนตายไป วิญญาณกลายเป็นนกกาเหว่า ร้องอยู่ทุกค่ำคืนด้วยเสียงโศกเศร้า 'บู่หรูกุ้ยชวี่' แปลว่า 'กลับบ้านเถอะ กลับบ้านเถอะ' จนกบเลือดเป็นตัน คุณรู้ไหมว่าใจเศร้าแบบไหนที่ร้องจนคอแตก ไม่ใช่เสียใจธรรมดา แต่เป็นความรู้สึกที่บีบคั้นจากข้างใน เหมือนมีอะไรสำคัญที่ทำผิดแล้วแก้ไขไม่ได้ กิ่งไผ่ที่หักแล้วติดกลับไม่ได้เหมือนเดิม เซียมซีใบนี้บอกว่าคุณกำลังเป็นนกกาเหว่าในชีวิตตัวเอง ร้องอยู่คนเดียวในความทรงจำ บางทีคุณผิดพลาดเรื่องสำคัญมาแล้ว ทิ้งคนสำคัญไป หรือเลือกผิดทางในจุดเลี้ยวชีวิต ตอนนี้มองย้อนกลับไปแล้วเสียดายใจ อยากจะกลับไปแก้ไข แต่เวลามันไม่เดินถอยหลัง ยิ่งคิดมากยิ่งทรมาน คุณอาจจะกำลังอยู่ที่ที่ไม่ใช่บ้าน ทำงานที่ไม่ใช่ความฝัน หรือคบคนที่ไม่ใช่ครึ่งหนึ่งที่แท้จริง รู้สึกเหมือนลอยอยู่กลางอากาศ ไม่มีที่ยึดเหนี่ยว หาความสุขไม่เจอ ความเศร้าก็ระบายไม่ออก แค่เก็บไว้ในใจแล้วร้องเพลงเศร้าไปเรื่อยเปื่อย ยิ่งดึกยิ่งคิดมาก ยิ่งคิดยิ่งเจ็บปวด เรื่องงานก็ไม่ค่อยราบรื่น อาจมีคนใจร้าย ใส่ร้ายใส่ป่าว หรือบิดเบือนเรื่องราว ทำให้เสียชื่อเสียงได้ เรื่องเงินทองเช่นกันไม่มั่นคง หาได้ยากกว่าเดิม หนี้สินเพิ่มขึ้น ความรักเหี่ยวแห้งเหมือนใบไม้ในฤดูแล้ง ใครก็ไปคนละทิศคนละทาง ไม่มีใครเข้าใจความเศร้าที่แท้จริงในใจคุณ หยุดร้องอยู่คนเดียวซะที่ ออกไปหาคนคุยสักคน หรือไปทำงานอาสาช่วยเหลือคนอื่น เวลาดูแลคนที่ลำบากกว่า ใจเราจะค่อยๆ เบาลง