杜鵑

อย่าเอาความเจ็บปวดไปแกว่งให้คนอื่นเห็นแล้ว หว่องไทซินตรัสแบบนี้ไม่ใช่เพื่อจะทรมานใจคุณนะ แต่เพื่อบอกว่าได้เวลาหยุดทรมานตัวเองแล้ว บทกลอนเล่าเรื่องนกกาเหว่า 杜鵑 (ตู่จวน) ส่องเสียงร้องจนเลือดไหล เพราะคิดถึงบ้านเก่าที่กลับไปไม่ได้ นกตัวนี้ในตำนานจีนเป็นพระราชาแห่งเสฉวนที่เสียเมือง ตายแล้วกลายเป็นนกกาเหว่า ส่องร้องหาบ้านเก่าจนเลือดซึมออกมาที่คอหอย กลายเป็นดอกกาเหว่าสีแดงที่เราเห็นตามภูเขา เขาร้องทุกคืนในป่าเหงาๆ ไม่ใช่เพราะไม่รู้ว่าบ้านเก่าไม่มีแล้ว แต่เพราะยังปล่อยวางไม่ได้

งานที่คุณทำอยู่ตอนนี้ มันเหมือนการส่องร้องในคืนหนาวเย็นนั่นแหละ ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน ใจลึกๆ ก็ยังรู้สึกว่าตัวเองเป็นแขกในที่ทำงาน คนในออฟฟิศคุยกันสนุก คุณยืนอยู่ใกล้ๆ แต่รู้สึกเหมือนยืนข้างนอกกระจกมองเข้าไป ไม่ใช่เพราะเขาไม่ชอบคุณ แต่เพราะคุณเองที่ใจลอยไปที่อื่น อยากทำอะไรที่มันใช่กว่านี้ อยากอยู่ที่ไหนที่รู้สึกว่า "ใช่แล้ว นี่แหละที่ฉันควรอยู่" เคยมีความฝันเก่าๆ ที่ปล่อยมันลอยไปเพราะคิดว่าไม่เซี่ยงต์ มีงานเก่าๆ ที่เคยรู้สึกตื่นเต้นตอนตื่นมาทำ แต่ทิ้งไปเพราะกลัวความเสี่ยง อาจจะคิดถึงบางคนที่ทำงานด้วยกันแล้วเข้าใจกันดี แต่ตอนนี้แยกทางไปคนละที่แล้ว

ที่แย่ที่สุดคือเวลาที่คนถามว่า "งานเป็นไงบ้าง" คุณก็จะตอบว่า "ก็โอเคนะ" แต่ในใจรู้ดีว่ามันไม่โอเค คุณไม่ได้เกลียดงาน แต่คุณกำลังเหนื่อยกับการทำตัวเป็นคนที่ไม่ใช่ตัวเอง เหมือนใส่เสื้อคนอื่นทุกวัน ใส่ได้แต่ไม่สบายตัว เก็บอารมณ์ไว้ในใจจนบางทีกลับบ้านมาแล้วอยากร้องไห้โดยไม่รู้ทำไม

แต่นกกาเหว่าตัวนั้นมันผิดตรงไหนรู้ไหม มันไปร้องผิดที่ มันควรจะบินหาป่าใหม่ที่เหมาะกับตัวเอง แทนที่จะไปร้องอยู่ในป่าที่มันรู้ดีว่าไม่ใช่บ้าน คุณก็เหมือนกัน อย่าไปทรมานตัวเองในที่ที่มันไม่ใช่แล้ว เริ่มหาข้อมูลงานใหม่ที่มันใกล้เคียงกับสิ่งที่ใจอยากทำ ไม่ต้องลาออกวันนี้เดี๋ยวนี้ แต่เริ่มเปิดตัวเลือกให้ตัวเอง