杜鵑

หัวใจเจ็บแบบเงียบๆ นี่เซียมซีกำลังบอกเล่าความเศร้าที่พูดออกมาไม่ได้

ในบทกลอนนี้ นกดูเจี๊ยน (杜鵑) ร้องจนปากเป็นเลือด เสียงแสงเศร้าในคืนหนาวเย็น ทำให้คนต่างแดนตื่นจากความฝัน แล้วก็คิดถึงบ้านเกิดจนหัวใจแทบแตก เรื่องนี้มาจากตำนานโบราณของดูอี๋ (杜宇) กษัตริย์แคว้นซู่ที่ตายแล้วกลายเป็นนกดูเจี๊ยน ร้องคิดถึงแผ่นดินเก่าจนปากเป็นเลือด ไม่หยุดหย่อน ทั้งที่รู้ว่าไม่มีวันได้กลับไปแล้ว

ความรักของคุณตอนนี้เหมือนนกดูเจี๊ยนนั่นแหละ คุณยังคงร้องเรียกคนที่อาจจะไม่ได้ยินเสียงแล้ว หรือแม้จะได้ยินก็ไม่ตอบสนอง มันไม่ใช่เรื่องโวยวายหรือทะเลาะกันใหญ่ แต่เป็นแบบ...เงียบเหงาในใจ คิดคนนั้นจนหัวใจเจ็บแต่พูดกับใครไม่ได้ เพราะคนอื่นจะไม่เข้าใจว่าทำไมยังไม่ปล่อยวาง

รู้ไหมว่าอะไรที่เจ็บที่สุด? ไม่ใช่ความโกรธหรือความผิดหวัง แต่เป็นความรู้สึกแบบ 'กลับไปไม่ได้แล้ว' นะ อย่างที่ดูเจี๊ยนรู้ว่าร้องยังไงแผ่นดินเก่าก็ไม่กลับมา แต่ก็ยังต้องร้อง เพราะไม่ร้องก็ไม่ได้ คุณอาจจะกำลังรู้สึกแบบนี้กับความรักที่เคยดีงาม หรือกับคนที่เคยใกล้ชิด แต่ตอนนี้ห่างเหินไปแล้ว

เซียมซีใบนี้เตือนเรื่องปากเสียคนมาทำร้าย ในเรื่องความรักแล้วคำพูดที่เจ็บที่สุดไม่ได้มาจากคนอื่น แต่มาจากคนที่เรารักเอง บางทีมันเป็นประโยคที่เขาพูดทิ้งท้ายไว้ หรือคำพูดที่เราอยากจะบอกแต่ไม่กล้าพูด มันค้างอยู่ในใจ แทงหัวใจทุกครั้งที่นึกขึ้นมา

หยุดร้องเรียกคนที่ไม่ตอบเสียงแล้วนะ ให้เวลาตัวเองได้พักจากความเจ็บนี้สักหน่อย