漁翁遇風失東西

ถูกปลุกแล้วหลงทิศ

บทกลอนภาพนี้เจ็บแสบจริงๆ "狂風驟雨打船蓬 溪畔桃花盡落紅" ลมโหมกระหน่ำใส่ผ้าใบเรือ ดอกท้อริมลำธารร่วงร้อยใส่พื้น ชาวประมงกำลังหลับใหลฝันหวาน แล้วถูกเสียงฝนตีใส่กระต๊อบเรือปลุกตื่นแบบงงๆ คว้าไม้พายขึ้นมาจะพายเรือหนี แต่งงไปหมดแล้ว ไม่รู้ทิศใต้ทิศเหนือ แค่รู้ว่าต้องหนี แต่หนีไปไหนไม่รู้

เรื่องนี้เล่าให้ฟังเป็นนิทานก็ได้นะ ชาวประมงคนหนึ่งแล่นเรือออกไปตกปลากลางลำธาร เห็นดอกท้อบานสวยริมฝั่ง อากาศอุ่นๆ เลยงีบหลับไปแป๊บหนึ่งบนเรือ ฝันว่าได้ปลาใหญ่มากมาย ใครจะรู้ว่าพายุฤดูร้อนจะมาปะทะกะทันหัน ฝนตกหนักมาก ลมแรงจัด ดอกท้อที่เพิ่งชื่นชมอยู่หล่นใส่น้ำเต็มไปหมด ตื่นขึ้นมาแล้วตกใจมาก อยากพายเรือไปหาที่หลบ แต่สายตามืดมิด ไม่แยกทิศทางได้เลย

คุณกำลังอยู่ในสถานการณ์แบบชาวประมงคนนี้แน่ๆ เมื่อกี้ยังคิดว่าความรักเป็นไปได้ดี อยู่ๆ มีเรื่องใหญ่เข้ามาโถมใส่ชีวิต อาจจะเขาบอกว่าต้องการเวลา หรือมีคนใหม่เข้ามา หรือครอบครัวขัดขวาง หรือเขาย้ายเมือง เรื่องที่เกิดขึ้นมันมาเร็วเกินไป จนคุณยังไม่ทันตั้งตัว เหมือนตื่นจากฝันดีๆ แล้วพบว่าโลกความจริงพังไปหมดแล้ว ที่แย่กว่านั้นคือคุณไม่รู้ว่าควรจะทำอะไรต่อ ควรไปทางไหน ต่อสู้หรือปล่อยวาง ไล่ตามหรือหยุดคิด

เซียมซีใบนี้บอกความจริงแล้วนะ บางครั้งเรื่องร้ายมันก็มาแบบนี้แหละ ไม่มีสัญญาณเตือน ไม่มีเตรียมตัว เมื่อกี้ยังหวาน เดี๋ยวนี้เจ็บ เมื่อกี้ยังใส เดี๋ยวนี้มัว อย่าไปโทษตัวเองว่าทำไมไม่เตรียมใจไว้ เพราะใครจะไปรู้ว่าพายุจะมา

อย่าเพิ่งตัดสินใจอะไรใหญ่ๆ ในสัปดาห์นี้ รอให้ความรู้สึกแรกๆ ผ่านไปก่อน เหมือนรอให้พายุสงบแล้วค่อยมองหาทิศทาง