漁翁遇風失東西

โดนฟ้าผ่าแล้วนะ ร่างกายกำลังเตือนแบบไม่ให้พักหายใจเลย

บทกวีเซียมซีใบนี้วาดภาพชาวประมงที่นอนหลับใหลบนเรือลำเล็ก ฝันหวานถึงฤดูใบไม้ผลิ ใครจะไปคิดว่าลมพายุจะมาถึงนี้เร็ว ลมแรงรัวเซาเข้าใส่ผ้าใบเรือ ดอกท้อสีชมพูริมฝั่งธารถูกเป่าปลิวกระจายไปหมด ชาวประมงตื่นขึ้นมาตัวสั่น จับคันกายเรือแต่งงงไม่รู้ว่าจะพายไปทางไหนดี ทิศทางหายหมด เหลือแต่ความสับสน

เรื่องราวนี้เล่าถึงชาวประมงที่ชื่อว่า หลิวอ๋อง (劉翁) คนหนึ่ง เป็นคนตกปลาประจำลำธารเล็กๆ ทุกวันจะออกเรือไปหาปลาตอนเช้ามืด กลางวันแดดร้อนก็พักบนเรือ นอนแล้วฝันสวยถึงการขายปลาได้ราคาดี แต่พอวันหนึ่ง พายุฤดูใบไม้ผลิมาไม่ทันตั้งตัว แทนที่จะยึดเรือเข้าฝั่งตั้แต่เห็นฟ้าคะนอง เขากลับนอนหลับใหล พอตื่นขึ้นมาน้ำท่วมแล้ว กิ่งไผ่หักโค่นล้มใส่เรือ เขาหันไปทางไหนก็เห็นแต่น้ำกระทบ ไม่มีจุดอ้างอิงให้รู้ทิศทาง

เอาเรื่องนี้มาดูชีวิตคุณสิ คุณเป็นแบบชาวประมงคนนั้นไหม? เมื่อก่อนร่างกายดีๆ นอนหลับง่าย กินอะไรก็อร่อย เดินเล่นเท่าไหร่ก็ไม่เหนื่อย คิดว่าแบบนี้จะไปตลอด แต่แล้วอาการแปลกๆ ก็เข้ามา อาจเป็นปวดหัวบ่อยๆ นอนไม่หลับ เหนื่อยง่ายขึ้น หรือผลตรวจไม่เป็นไปตามที่คิดไว้ ตอนแรกไม่ใส่ใจ บอกตัวเองว่าพักผ่อนน้อยหน่อยเท่านั้น แต่อาการไม่ยอมหาย กลายเป็นลมพายุที่พัดความมั่นใจเดิมๆ หายไป ตอนนี้คุณยืนอยู่ท่ามกลางข้อมูลมากมาย ทั้งคำแนะนำจากคนรู้จัก ผลการตรวจจากหมอ บทความสุขภาพในเน็ต แต่ละอย่างบอกคนละทิศทาง มือถือแพทย์คันหนึ่ง แต่พายเรือไปไหนดี?

หยุดพายไปทั่วเถอะ หาจุดเดินทางที่แน่นอนก่อน คือไปหาหมอเฉพาะทางที่เชื่อถือได้คนเดียว ให้เขาดูอาการทั้งหมดแล้วแปลผลให้ฟัง อย่าเอาผลตรวจไปถามหมอใต้ใบโบก อย่าไปเก็บความรู้จากกูเกิลมาต่อกัน