漁翁遇風失東西

ชีวิตพังพาน ปีนี้หาทางออกยาก

กลอนในเซียมซีใบนี้วาดภาพชาวประมงที่กำลังงีบหลับอยู่บนเรือ ลมพายุกะทันหันถล่มเข้าใส่ ดอกท้อบนฝั่งร่วงโรยหมด ชาวประมงตื่นตูม คว้าไผ่คันเก่าจะเข็นเรือหาฝั่ง แต่ลมแรงจัด เหนือใต้ตะวันออกตะวันตกก็แยกไม่ออก ต้องลอยเวียนอยู่กลางน้ำ

เรื่องของชาวประมงคนนี้เล่าได้ใจความสำคัญ ความสงบที่คิดว่าจะอยู่ตลอดไป พายุหนึ่งทีก็พังได้ทั้งหมด ที่แย่กว่าพายุมาถล่มคือ พายุมาแล้วเรายังไม่รู้จะว่ายไปทางไหน มือมีไผ่แล้ว แต่ใช้ไม่เป็น เพราะหาทิศทางไม่เจอ

ครอบครัวของคุณตอนนี้ก็เหมือนเรือลำนั้นแหละ กำลังโซเซกลางพายุใหญ่ ทุกคนอยากช่วยกัน แต่ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน ปัญหาเก่าๆ ที่นึกว่าคลายแล้วกลับมาบิดเบี้ยวใหม่ คุณอาจเห็นพ่อแม่ทะเลาะกันเรื่องเงิน หรือพี่น้องไม่พูดกันเพราะเรื่องมรดก บ้างก็อาจจะลูกโตแล้วไม่ยอมฟัง ทุกคนในบ้านมีความเห็นไม่ตรงกัน พูดกันไม่รู้เรื่อง

เคยรู้สึกไหมว่า ยิ่งอยากให้ครอบครัวดีขึ้น ยิ่งทำให้ทุกอย่างแย่ลง? เหมือนเข็นเรือในพายุ ยิ่งเข็นแรงยิ่งหลงทาง ทุกครั้งที่พยายามคุยกัน กลับเถียงกันใหญ่ ทุกครั้งที่อยากแก้ปัญหา กลับสร้างปัญหาใหม่

ช่วงนี้อาจต้องยอมรับก่อนว่า ไม่มีใครในบ้านสามารถแก้ปัญหาได้คนเดียว แล้วก็หยุดเข็นเรือไปทางไหนทางนั้น รอให้ลมสงบก่อน ปล่อยให้ปัญหาที่ไม่จำเป็นต้องตัดสินใจตอนนี้ลอยไปก่อน