他鄉作客

ครอบครัวแตกกระจาย ไกลกันแสนไกล

บทกวีวาดภาพว่า "秋水伊人各一方" คนที่เรารักอยู่ฟากฟ้าโน้น เราอยู่ฟากฟ้านี้ ใต้ฟ้าเดียวกันแต่ห่างไกลปานสวรรค์กับดิน ความคิดถึงยาวนานเหมือนเส้นทางที่ไม่มีที่สิ้นสุด อยากส่งจดหมายบอกความรู้สึก แต่จะฝากใครล่ะ หัวใจขาดวิ่นไปหลายครั้งแล้ว

นี่คือเรื่องราวจากบทกลอนโบราณ "所謂伊人，在水一方" คนที่เราหาอยู่ฟากแม่น้ำโน้น มองเห็นแต่ไปหาไม่ถึง ลองเดินทวนกระแสน้ำ ทางไกลเหลือเกิน ลองเดินตามกระแสน้ำ หาไม่พบเสียที อยู่ตรงข้ามกันแค่สายน้ำเดียว แต่เหมือนห่างกันคนละโลก

ครอบครัวของคุณตอนนี้เหมือนคนในบทกลอนนั่นแหละ เห็นหน้ากันผ่านหน้าจอมือถือ แต่อยากกอดกันไม่ได้ บ้านเดียวกันแต่ใจห่างเหิน หรือย้ายไปอยู่คนละเมืองเพราะงาน เพราะเรียน เพราะปัญหาครอบครัว ที่แสนเจ็บใจไม่ใช่ว่าไม่รักกัน แต่สถานการณ์มันไม่ยอมให้เราอยู่ใกล้กัน คิดถึงกันทุกคืน แต่โทรไปก็แค่ถามว่า "กินข้าวยังครับ" "อากาศยังไงบ้าง" คำที่อยากพูดจริงๆ กลืนเข้าไปในท้องหมดแล้ว

คุณคิดว่าถ้าพอมีเงิน พอมีเวลา ทุกอย่างจะกลับมาเหมือนเดิมใช่ไหม แต่บางทีระยะห่างมันไม่ได้วัดด้วยกิโลเมตร มันวัดด้วยความรู้สึกที่สะสมมานาน ด้วยคำที่ไม่เคยพูด ด้วยโอกาสที่ปล่อยให้หลุดมือไป

เริ่มจากการโทรไปคุยจริงจัง ไม่ใช่แค่ถามไถ่ แต่บอกความรู้สึกตรงๆ ว่าคิดถึงยังไง เสียใจยังไง อยากให้ครอบครัวเป็นยังไงบ้าง