他鄉作客

ใจเหงาจนอยากร้องไห้ บทกลอนเก่าเล่าว่า 秋水伊人各一方 คนคิดถึงอยู่คนละฟากฟ้า แยกห่างกันไกลจนความคิดถึงยาวเหยียด อยากเขียนจดหมายไปหาแต่ไม่รู้จะฝากใครส่งไป ความเปล่าเปลี่ยวนี่ทำให้หัวใจหกสลาย\n\nเรื่องนี้เล่าถึงคนที่ไปอยู่ที่ไกลบ้าน เงาเหงาดั่งใบไผ่โต้ลมคนเดียว ไม่ใช่แค่ร่างกายที่ห่างไกล แต่ใจที่หาคนใจรู้ไม่เจอต่างหาก อยากคุยใครก็ไม่มี อยากบ่นใครก็ไม่ฟัง ความเหงานี่มันจะเข้าไปหยุกหยิกในตัวจนหาทางออกไม่เจอ\n\nดูคุณสิ นั่งอ่านหนังสือในห้องสมุดไม่ใช่เหรอ? รอบกายมีคนแต่รู้สึกเหมือนลอยอยู่บนเมฆ คนเดียวกับกองหนังสือที่อ่านไปก็ไม่รู้ทำไป เรียนไปทุกวันแต่ใจมันโหว่ ไม่ใช่เรียนไม่ได้นะ อาจจะเรียนดีด้วยซ้ำ แต่คือไม่รู้ว่าตัวเองลำบากขนาดนี้เพื่ออะไรกันแน่ บ้านไกลไม่มีใครคุย เพื่อนแต่ละคนก็มีเรื่องของตัวเอง อาจารย์ก็แค่สอนแล้วไป\n\nที่เจ็บกว่านั้นคือมีเรื่องเป็นกอบเป็นกำอยากเล่าให้ใครฟัง แต่จะไปบอกใคร?