他鄉作客

ห่างกันยิ่งกว่าฟ้ากับดิน แล้วจะรักกันได้ยังไง

บทกลอนเซียมซีเขียนไว้ว่า "秋水伊人各一方" ภาพคนสองคนยืนอยู่คนละฝั่งแม่น้ำช่วงฤดูใบไผ่ผลาญ มองเห็นหน้าตากันแต่เอื้อมมือไปหาไม่ถึง อยากบอกอะไรแต่เสียงไปไม่ถึงหูกัน กลอนท้องที่ว่า "相思詩問憑誰寄" ก็คือจดหมายรักที่เขียนไว้เป็นร้อยฉบับแต่ไม่รู้จะฝากใครไปส่ง จบด้วย "不盡淒涼幾斷腸" ความคิดถึงที่มากจนเหมือนไส้ขาดทีละเส้น

นี่คือเรื่องเล่าสมัยโบราณ นักเดินทางจีนที่ต้องไปทำมาหากินต่างถิ่น เรียกว่า "他鄉作客" แปลได้ว่าไปเป็นแขกที่บ้านคนอื่น เก็บเงินส่งกลับบ้านให้ครอบครัว แต่ปีนึงกลับบ้านไม่กี่ครั้ง จดหมายก็ส่งไม่ถี่เพราะไปรษณีย์สมัยนั้นต้องฝากคนเดินทางไปทางเดียวกัน บางทีรอเป็นปีก็ไม่มีใครไปส่ง ครอบครัวไม่รู้ข่าวคราว ไม่รู้เขาป่วยหรือปลอดภัย มีแฟนใหม่หรือเปล่า

ความรักของคุณตอนนี้ก็เหมือนภาพในกลอนนั่นแหละ ไม่ใช่แค่ไกลกันทางระยะทางนะ แต่ไกลกันทางใจ คุณกับเขาอยู่คนละโลก คนละจังหวะ คนละความพร้อม อยากคุยด้วยแต่หาโอกาสไม่ได้ หรือได้คุยแต่รู้สึกว่าเขาไม่เข้าใจ เหมือนตะโกนข้ามหุบเขา เสียงกลับมาแค่เสียงสะท้อนของตัวเอง

บางทีเขาไม่ได้ไม่รักคุณ แต่เขาติดอยู่กับเรื่องอื่น งาน ครอบครัว หรือปัญหาส่วนตัวที่เล่าให้คุณฟังไม่ได้ อยากจะดูแลคุณแต่ดูแลตัวเองยังไม่ได้ อยากจะให้เวลาแต่เวลาไม่เหลือ คุณเองก็เหมือนกัน มีคำพูดที่อยากบอกเป็นกองภูเขา แต่พอจะพูดก็กลายเป็น "วันนี้ทำอะไรบ้าง" "กินข้าวแล้วรึยัง" แล้วจบ

ที่เจ็บปวดที่สุดคือ ไม่มีใครที่จะไปบอกเขาแทนคุณได้ว่าคุณรู้สึกแค่ไหน ในสมัยก่อนอย่างน้อยยังมีสื่อกลาง มีคนนำข้อความไปมา แต่ตอนนี้ทุกอย่างต้องพึ่งตัวเอง ไลน์ก็อ่านแล้วไม่ตอบ โทรก็พูดแต่เรื่องผิวเผิน เจอหน้าก็เกร็ง

เลิกส่งสัญญาณแบบโรมิโอจูเลียตเถอะ พูดให้ชัดๆ ว่าคุณต้องการอะไรจากความสัมพันธ์นี้ ถ้าเขาไม่พร้อมก็ขอเวลาเท่าไหร่ ถ้าไม่รักแล้วก็บอกมา อย่าทำให้ใครต้องเดาใจกันแบบนี้ต่อไป