他鄉作客

ใจไม่มีที่พึ่งจริงๆ

บทกลอนจีนเล่าถึงคนที่ไกลบ้านไกลเมือง "秋水伊人各一方" ฟ้าสีเศร้า คนรักอยู่คนละฟากฟ้า "天南地北恨偏長" ยิ่งห่างไกลยิ่งคิดถึงมาก "相思詩問憑誰寄" อยากเขียนจดหมายไปหา แต่จะให้ใครเป็นคนนำไป "不盡淒涼幾斷腸" ความเศร้าใจทุรนทุรายถึงขั้นหัวใจสลาย

เรื่องราว "ท่าเจียนขวักเค่อ" (他鄉作客) พูดถึงนักเดินทางโบราณที่ต้องไปทำมาหากินแดนไกล ไม่ใช่แค่เดินทางสั้นๆ แต่เป็นการไปตั้งรกรากใหม่ที่ไม่รู้จะกลับเมื่อไหร่ ช่วงนั้นไม่มีโทรศัพท์ ไม่มีอินเทอร์เน็ต การติดต่อกันได้ก็แค่เขียนจดหมาย แต่อันถ้าพูดตรงๆ ที่เจ็บปวดที่สุดไม่ใช่ระยะทาง แต่เป็นประโยคว่า "憑誰寄" หาคนนำจดหมายไปให้ไม่ได้ ไม่ใช่ไม่อยากติดต่อ แต่ไม่มีใครช่วยเป็นตัวกลางได้

คุณรู้สึกแบบนี้ไหม ไม่ใช่เหงาแบบอยู่คนเดียว แต่เหงาแบบอยู่ท่ามกลางคนเยอะแยะ แต่ไม่มีใครเข้าใจความรู้สึกจริงๆ ของคุณ กลางวันก็ยังไหว ทำงานไป ยุ่งไป แต่พอดึกๆ นอนไม่หลับ ความรู้สึกโดดเดี่ยวก็จะเข้ามาเต็มๆ อยากคุยกับใครสักคน แต่เอามือถือขึ้นมาแล้วก็วางลง จะโทรหาใคร จะเล่าอะไร เขาจะฟังไหม เขาจะเข้าใจไหม

บางทีคุณพยายามอธิบายสถานการณ์ของตัวเองให้คนรอบข้างฟังแล้ว แต่พอเล่าออกไปแล้ว รู้สึกว่าเขาไม่ได้ฟังจริงๆ หรือฟังแล้วก็แค่พยักหน้า แต่ไม่เข้าใจ ค่อยๆ คุณก็เลิกเล่า ไม่ใช่เลิกหวัง แต่เหนื่อย เหนื่อยกับการพยายามให้คนอื่นเข้าใจ

ปัญหาตอนนี้ไม่ใช่ว่าคุณไม่มีคนคุย แต่คุณไม่มีคนที่ "คุยรู้เรื่อง" คนที่ฟังแล้วจะเข้าใจบริบทที่คุณกำลังเผชิญ ไม่ต้องอธิบายยาวนาน เขาก็รู้ว่าคุณกำลังรู้สึกยังไง

อย่าไปหาคนฟังใหม่เดี๋ยวนี้ ให้เวลาตัวเองจัดระเบียบความรู้สึกก่อน เขียนบันทึกส่วนตัวลงกระดาษ หรือจดโน้ตในมือถือ อย่างน้อยความรู้สึกก็จะมีที่ไป