蘇秦封相

ลมใส แต่ยังไม่ถึงฤกษ์

บทกลอนสี่บรรทัดนี้วาดภาพชัดเจน: "富貴有如春夢熟" ความร่ำรวยเหมือนฝันดีกลางฤดูใบไม้ผลิ ฝันแสนหวานแต่ตื่นมาก็จางหายไป "世人何苦力爭求" คนเราทำไมถึงต้องแย่งชิงกันจนตัวสั่น "任他秉笏當朝立" ให้เขาถือไม้เท้าทองยืนในหอประชุมเถอะ "到死惟留土一坏" สุดท้ายตายแล้วก็เหลือแค่ดินกองเดียว

เรื่องราวของสู่ฉิน (蘇秦) นักการทูตโบราณที่เริ่มต้นจากขอทาน เวลาไปขอให้ใครว่าจ้างงานก็โดนไล่ กลับบ้านแม้แต่เมียยังเอาตาปิด แต่เขาไม่ยอมแพ้ นั่งอ่านหนังสือจนดึกดื่น เทียนไหม้หมดก็ใช้เข็มแทงขาตัวเองให้ตื่น อ่านต่อไปจนกว่าจะเห็นแสงแรกของวัน ในที่สุดเขาก็ไต่เต้าขึ้นมาได้ พกตราประจำตัวของหกเมืองใหญ่ กลายเป็นคนทรงอิทธิพลที่สุดในยุคนั้น แต่แล้วไง? ถูกมือสังหารแทงตายตอนอายุแค่สี่สิบกว่า อำนาจที่สะสมมาทั้งชีวิตไม่ได้ช่วยอะไรเขาเลย

คุณตอนนี้รู้สึกเหมือนกำลังไล่ตามเงาตัวเองไหม? ยิ่งวิ่งเร็วเท่าไหร่ เงาก็ยิ่งวิ่งเร็วเท่านั้น หรือคล้ายคนใช้วงเล็บจับเมฆ จับได้ก็แค่ลมผ่าน ชีวิตมันเหมือนขับรถไปบนถนนวนซ้ำ เห็นป้ายเดิมผ่านไปผ่านมา แต่ไม่รู้ว่ากำลังไปไหน คุณอาจกำลังคิดว่าสิ่งที่ตัวเองไขว่คว้าอยู่นี่จะทำให้ชีวิตเปลี่ยนไป แต่จริงๆ แล้วมันคือฝันกลางวันแสงแดด ชัดตอนฝัน แต่ตื่นแล้วไม่เหลืออะไร อย่าเข้าใจผิดนะ ไม่ใช่ให้คุณนิ่งเฉยเหมือนต้นไผ่ แต่อย่าไปเอาความสุขภายในแลกกับความระส่ำภายนอก

หยุดไล่ตามสิ่งที่ไร้ตัวตนสักเดือน ลองนั่งฟังเสียงในใจตัวเองแทน บางทีคำตอบอยู่ตรงนั้น ไม่ใช่ตรงที่คุณกำลังวิ่งไล่