他鄉作客

โดดเดี่ยวกลางโรงงาน ทุกวันนี้คุณเข้าทำงานแล้วรู้สึกเหมือนเป็นคนนอก แม้จะมาสายเดียวกันทุกวัน แต่ก็เข้าไม่ได้กับใครจริงๆ

"秋水伊人各一方" บทกลอนเล่าเรื่องคนที่มองคนรักจากฟากฟ้าอีกข้างหนึ่ง เหมือนใครคนหนึ่งยืนอยู่ริมน้ำใส มองเห็นใบหน้าคุ้นเคยปรากฏในเงาของน้ำ แต่ยื่นมือไปแตะไม่ถึง ฟ้าใต้กับดินเหนือห่างไกลกัน ความคิดถึงพาดผ่านไป-มา ไม่รู้จะฝากจดหมายไปทางไหน จนใจแทบแตกแต่ก็ไม่มีทางบรรเทา เรื่องราวนี้เหมือนชาวประมงในนิยายจีนโบราณที่ต้องจากบ้าน ไปหาเลี้ยงชีพที่เมืองไกล ตรอมใจคิดถึงบ้าน แต่ไม่มีใครจะช่วยส่งข่าวกลับไป

คุณกำลังอยู่ในสถานการณ์แบบนี้เป็นไหมเนี่ย? ไม่ใช่แค่เรื่องที่บ้าน แต่ในออฟฟิศคุณก็รู้สึกเหมือนเป็นคนต่างด้าว เวลาเพื่อนร่วมงานคุยกันฮาๆ คุณนั่งข้างๆ แต่ไม่รู้จะเข้าไปแซงอย่างไร พอมีประชุมใหญ่ คุณเตรียมสไลด์มาเต็มที่ แต่เวลาพรีเซ้นต์ คนอื่นมองราวกับคุณพูดภาษาต่างดาว ไอเดียดีๆ ที่คิดมานานคิดมาหนัก พอเสนอไป เหมือนใส่น้ำลงในทะเลทราย หายวับ ไม่เหลือร่องรอย มีเรื่องต้องการความช่วยเหลือจากเจ้านาย แต่ไม่กล้าเข้าไปขอ เพราะรู้สึกเหมือนตัวเองไม่ใช่คนในแก๊ง แม้แต่จะไปกินข้าวเที่ยงก็ต้องรอคนอื่นชวนก่อน

ตอนนี้ไม่ต้องพยายามเปลี่ยนอะไรให้เร็ว หยุดพยายามขายตัวให้คนอื่นชอบก่อนนะ แทนที่จะไปกินข้าวกับกลุ่มใหญ่แล้วนั่งเงียบ ลองชวนแค่คนเดียวที่ดูใจดี ไปกินข้าวแค่สองคน คุยได้สบายกว่า