漁翁遇風失東西

จมหาทางออกแล้วนี่ บทกลอนเล่าเรื่องชาวประมงที่งีบหลับอยู่บนเรือกลางลำธาร ฝันดีๆ เอาเรื่องเอาราวกันอยู่ แล้วพายุมาเซอร์ไพรส์ ลมแรงฝนใหญ่ตบใบเรือสั่นไปทั้งลำ ดอกท้อสีชมพูริมน้ำร่วงหล่นไปหมด ชาวประมงตื่นตกใจ รีบคว้าไผ่เสียบน้ำพยายามพายเรือ แต่สายเกินไป ลมพัดจนงงไม่รู้ตัวว่าตอนนี้หัวเรือชี้ไปทิศไหน ทำอะไรก็ผิดทาง ไปไหนก็ไม่ถึง

เรื่องการเรียนของคุณตอนนี้ก็เหมือนชาวประมงคนนั้นแหละ ก่อนหน้านี้อาจจะรู้สึกว่าทุกอย่างคือสายๆ มีแผนการเรียนชัดเจน รู้ว่าจะสอบอะไรเมื่อไร จะเอาเกรดเท่าไหร่ แต่ล่าสุดมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นทำให้ทุกอย่างพังหมด อาจจะเป็นเกรดตกฮวบ อาจจะเป็นแผนสอบเข้ามหาลัยที่เปลี่ยนไป หรือว่าเพิ่งรู้ตัวว่าสิ่งที่เรียนมาไม่ใช่สิ่งที่ตัวเองต้องการจริงๆ ตอนนี้คุณกำลังพยายามแก้ไข พยายามจะหาทางออก แต่ยิ่งพยายามยิ่งรู้สึกงงเท่านั้น ไม่ว่าจะเปลี่ยนวิธีเรียน หาติวเตอร์ หรือแม้แต่เปลี่ยนเป้าหมาย ก็รู้สึกเหมือนเดินในป่าไม่มีเข็มทิศ

ที่แย่กว่าคือรอบตัวมีคนให้คำแนะนำกันมากเกินไป ครูบอกให้ทำแบบนี้ พ่อแม่บอกให้ทำแบบนั้น เพื่อนๆ ก็มีความเห็นต่างกัน ฟังใครดี ฟังอะไรดี จะเลือกยังไงให้ถูก ปัญหาไม่ได้อยู่ที่คุณไม่ตั้งใจเรียน แต่คือไม่รู้ว่าตั้งใจเพื่อไปไหน

ยอมแพ้กับความพยายามควบคุมทุกอย่างเถอะ พอพายุหยุดก่อน คุณจะได้มองเห็นทิศทางชัดเจนกว่านี้ ระยะนี้เน้นทำสิ่งที่จำเป็นที่สุดก่อน เก็บเกรดให้ผ่านฉลุย อย่าไปลองอะไรใหม่ๆ มากมาย