杜鵑

ร่างกายกำลังร้องห้ามเหมือนนกกาเหว่าที่ขังในกรงคนอื่น

บทกลอนเล่าเรื่องนกกาเหว่า — หรือที่จีนเรียกว่าตู๋จวน (杜鵑) — ร้องจนเลือดออก เสียงแสลงใส จนคนแปลกแดนต้องตื่นจากฝัน แล้วนึกถึงบ้านเก่าด้วยความเศร้า เรื่องเล่าโบราณบอกว่าตู๋อวี่ (杜宇) จักรพรรดิแห่งอาณาจักรซู่ โปรดปรานแผ่นดินจนยอมสละราชบัลลังก์เพื่อไม่ให้ศัตรูฆ่าฟันประชาชน พอตายไปก็กลายเป็นนกกาเหว่า ร้องเสียง 'ปู่-รู่-กุ้ย-จี่' หมายถึง 'ไม่เอาแล้ว อยากกลับบ้าน' จนลิ้นแตก คอฉีก เลือดกระเซ็นใส่ดอกไผ่ที่บานเป็นสีแดง

ที่น่าสังเวชคือ เขายังจำได้ว่าเคยเป็นมนุษย์ เคยปกครองแผ่นดิน เคยมีอำนาจจะเปลี่ยนแปลงอะไรได้ แต่ตอนนี้เป็นแค่นกตัวเล็ก ร้องอย่างไรคนก็ไม่เข้าใจ คล้ายๆ กับคุณตอนนี้แหละ คุณยังจำได้ใช่ไหมตอนที่ร่างกายแข็งแรง ไม่ต้องกิน 'ยาประจำตัว' ทุกวัน ไม่ต้องเสียเวลาไปหาหมอเป็นประจำ ไม่ต้องคิดมากเรื่องเมนูอาหารว่าอะไรกิน ได้-ไม่ได้ ตอนนั้นกิน 'ทุกอย่างไก่' ได้หมด แต่ตอนนี้ แค่ดูแล้วท้องก็บิดแล้ว กลืนข้าวแกงยังเสียวหน้าอก

ยิ่งกว่านั้นคือความรู้สึกว่าคนรอบข้างไม่เข้าใจ พอบ่นว่าเมื่อยแปลกๆ คนก็บอก 'ไม่มีอะไรหรอก อายุขึ้นปกติ' หรือไม่ก็ 'คิดมากไป ไปกินข้าวเที่ยวแล้วดีเอง' นี่ไงล่ะ ความรู้สึกของนกกาเหว่า ร้องมากแค่ไหนก็ไม่มีใครฟัง มีแต่คนบอกว่า 'เสียงดัง รบกวน'

แต่นี่ไม่ใช่เซียมซีที่ให้ยอมแพ้นะ สิ่งที่ต้องทำคือ หยุดเปรียบเทียบตัวเองกับอดีตเสียที กับปัจจุบันมีอะไรที่ยังทำได้บ้าง ถ้าวิ่งไม่ได้แล้ว ก็เดินเร็วๆ ถ้าเดินไม่ไหวแล้ว ก็หาเครื่องช่วยเดิน ถ้ากินข้าวแกงไม่ได้แล้ว ก็หาเมนูที่เหมาะกับท้อง เรื่องสุขภาพมันไม่ใช่การสู้เพื่อให้กลับไปเป็นเหมือนเดิม แต่เป็นการปรับตัวให้อยู่กับสภาพใหม่ได้อย่างสบาย

แทนที่จะร้องให้คนอื่นเข้าใจ ลองไปหาเพื่อนใหม่ที่เขาก็มีปัญหาสุขภาพเหมือนกัน คุยกันได้ เล่าสู่กันฟังได้ ในกลุมผู้สูงอายุหรือกลุ่มผู้ป่วยโรคเรื้อรัง มักจะมีคนที่ผ่านมาแล้วให้คำแนะนำดีๆ กับวิธีดูแลตัวเองแบบใหม่