秦琼賣馬

รักแท้อาจไม่พอ ถ้าไม่มีคนรู้ค่า

บทกลอนเล่าว่า "詩酒琴棋可解愁" มีกวี มีเหล้า มีดนตรี มีหมากล้อม ครบเครื่องสำหรับคนมีรสนิยม แต่แล้วทำไม "座中無客樂難休" ที่นั่งว่างเปล่า ไร้แขกเหรื่อ ความสุขพอใจก็หยุดไปเสีย "或彈或唱誰知美" ไม่ว่าจะดีดหรือร้อง ใครจะรู้ว่างาม "吟飲須多亦是憂" ท่องบทเพลงดื่มด่ำเท่าไหร่ ยิ่งเป็นทุกข์เท่านั้น

เรื่องของจิ๋นชง (秦琼) ขายม้านี่เศร้าจริงๆ นะ นายทหารใหญ่แห่งราชวงศ์ถัง วีรบุรุษโด่งดังที่ภายหลังกลายเป็นเทพเจ้าประตู แต่ก่อนจะมีชื่อเสียงขนาดนั้น เขาเคยตกทุกข์ได้ยากจนเหลือเกิน จนต้องขายม้าเหลืองที่รักมากที่สุดไปแลกเงิน ม้าตัวนั้นไปรบมาด้วยกันกี่สิบปี เป็นเพื่อนแท้ในวันยากลำบาก แต่ท้ายที่สุดก็ต้องจากลา เขายืนอยู่ในตลาดน้ำตาคลอ ไม่ใช่เศร้าเพราะจน แต่เศร้าเพราะไม่มีคนเข้าใจ

ความรักของคุณเป็นแบบนี้พอดี ไม่ใช่ว่าคุณไม่มีคุณค่า แต่คุณค่าที่มีนั้นไม่มีใครเห็น เหมือนมีความสามารถเต็มตัว แต่ไม่มีเวทีให้แสดง มีเรื่องเล่าสนุกๆ แต่ไม่มีคนฟัง มีความรักให้เต็มหัวใจ แต่ไม่มีคนรับ คุณเหมือนดนตรีเพราะๆ ที่เล่นในห้องว่าง

บางคนอาจบอกว่าลดมาตรฐานลงหน่อยสิ หาคนใหม่ๆ ดูสิ แต่คุณรู้ดีว่าการนั่งกินข้าวคนเดียวสบายใจกว่าการนั่งกับคนที่ไม่เข้าใจเรื่องที่เราพูด บางทีการโดดเดี่ยวแบบมีศักดิ์ศรม ดีกว่าการปลอมตัวเป็นคนอื่นเพื่อให้ใครสักคนยอมรัก

อย่าเพิ่งขายม้าตัวนั้นเลยนะ หยุดหาคนที่จะมารักคุณสักพัก ลองหาคนที่คุณอยากไปรักดู