秦琼賣馬

ห่างเหินสุดๆ เลยนะเซียมซีใบนี้ บทกลอนเล่าว่า 詩酒琴棋可解愁 — เอาบทกวี ดนตรี เหล้า หมากรุกมาปลอบใจตัวเอง 座中無客樂難休 แต่รอบตัวไม่มีคนฟัง ความสนุกก็ไม่สมปรารถนา แม้จะเล่นเก่งร้องไพเราะแค่ไหน ก็ไม่มีใครเห้ย์ ดื่มเหล้าคนเดียวแล้วจิตใจยิ่งหม่นหมอง\n\nเรื่องราวของฉินฉง (秦瓊) จอมทัพแห่งราชวงศ์ถัง ช่วงหนึ่งเขาต้องมาขายม้าสีน้ำตาลที่ร่วงรบมาด้วยกัน ไม่ใช่ขายเพราะอยากขาย แต่ครอบครัวป่วยไข้ เงินหมดตัว ม้าตัวนั้นเป็นเหมือนเพื่อนแท้ที่ถือดาบข้ามสมรภूมิมาด้วยกัน แต่ชีวิตมันไม่เลือกคน ทีแรกเขาก็คิดว่าขายให้คนที่รู้จักม้าดี แต่พอมาถึงตลาด คนที่มาดูก็เป็นพวกต่อรองราคา ไม่เข้าใจว่าตัวนี้ไม่ใช่แค่ม้าธรรมดา มันคือศักดิ์ศรีของนักรบ\n\nคุณคงรู้สึกเหมือนฉินฉงตอนขายม้าแน่ๆ ไม่ใช่เรื่องเงินทองอย่างเดียวนะ แต่เป็นความรู้สึกว่า สิ่งที่เรามีความสามารถ สิ่งที่เราทำได้ดี กลับไม่มีใครเข้าใจค่าของมัน บางทีคุณอาจนั่งอยู่ในที่ประชุม แต่รู้สึกว่าไอเดียดีๆ ที่พูดออกไปไม่มีใครสนใจ หรือคุณอาจมีฝีมือในอะไรบางอย่าง แต่คนรอบตัวมองข้าม ความเหงาแบบนี้เจ็บกว่าการไม่มีอะไรเลย เพราะคุณมีอะไรอยู่ในตัว แต่ไม่มีใครเห็นคุณค่าจริงๆ\n\nอย่าไปทำอะไรตัวคนเดียวมากนัก หาคนที่เข้าใজคุณมาคุยแบบจริงจัง ถึงจะได้หลุดจากกรงแก้วที่สร้างใส่ตัวเอง