吳穩之會宴

เรื่องนี้ต้องรู้จักหยุด ไม่ใช่เรื่องไม่ดี แต่ดีเกินไปจนใจลอย บทกวีเล่าว่า "天外紅霞如抹錦" ท้องฟ้าสีแดงราวพาดผ้าไหม "檻邊桃杏鬭新粧" ข้างกรุดมีดอกท้อดอกแอ๊ปริค็อทแข่งกันบาน "盈眸爛熳誰居首" ตาเต็มไปด้วยสีสันจนไม่รู้อันไหนสวยที่สุด "美酒頻斟且酌量" ไวน์ดีเติมไม่หยุด แต่ต้องจิบอย่างพอดี

เรื่องของอู๋เหวินจือ (吳穩之) นักปราชญ์สมัยราชวงศ์ถัง เขาชอบจัดงานเลี้ยงกับเพื่อนนักเรียนเพื่อพูดคุยเรื่องวรรณคดี หน้าโต๊ะขนมอร่อยเกลื่อน เหล้าดีแต่ละแก้วเขาแค่จิบนิดๆ คนอื่นหัวเราะว่าอู๋เหวินจือเจ้าพิธี เขากลับตอบแสยะๆ ว่า "ของดีมีเพียบ ไม่ต้องรีบเก็บใส่ท้องครั้งเดียว" ตอนนั้นใครก็คิดว่าเขาเรียนแบบหลวมๆ ไม่จริงจัง แต่พอสอบใหญ่ อู๋เหวินจือผ่านฉลุย ส่วนคนที่เรียนแบบจับงูจับปลาแทบจะไม่เหลือใคร

คุณตอนนี้เหมือนยืนอยู่หน้าโต๊ะอาหารโรงแรมบุฟเฟ่ตเลยนะ จานนี้อร่อย จานนั้นก็น่าลิ้ม เห็นคอร์สอะไรก็อยากจิ้มจับเสียหมด กิจกรรมเพิ่มเติม คอร์สออนไลน์ คลาสติวเข้ม สอบใบรับรองนั่นนี่ มันดูดีหมดทุกอย่าง แต่จริงๆ แล้วคุณจัดลำดับความสำคัญยังไม่ขาดเลย เก็บทุกอย่างใส่จานเดียวแล้วกิน สุดท้ายไม่ได้รสชาติที่แท้จริงของอะไรเลย

หยุดมองสิ่งที่ทำอยู่ตอนนี้ก่อน แค่นั้นพอแล้วมั้ย พอเก็บเกี่ยวผลจากสิ่งที่เพาะไว้ให้ครบก่อน ไม่ต้องเพิ่มอะไรใหม่เดือนนี้