朱買臣分妻

ตกต่ำแค่ชั่วคราว แต่ใจสลายได้ถาวร บทกลอนเล่าว่า "回憶當年運蹇時" นึกถึงวันที่เคราะห์กรรมต้อง "夫妻反目兩分離" คนใกล้ตัวหันหลังให้ แต่ "名題雁塔歸來候" วันที่ได้ใส่ชื่อเก่งกล้าในหอแก้ว "覆水馬頭時否悲" ถึงจะเสียดายน้ำที่หกแล้วก็สาย นี่คือเรื่องจู้หม่ายเฉิน (朱買臣) นักเรียนยากจนที่ขายฟืนเลี้ยงชีพ อ่านหนังสือเป็นอึกเป็นอ่าง แม้แต่เมียยังทิ้งเขาไปหาผู้ชายคนใหม่ที่มีฐานะ จู้หม่ายเฉินยังคงอ่านต่อ ถือดาบอ่านหนังสือจนติดขุนนาง พอกลับบ้านด้วยยศศักดิ์ เมียเก่ามาขอกลับคืน เขาเทน้ำลงพื้นแล้วบอกว่า "เก็บน้ำนี้ได้ก็มากลับคืนกัน" ของที่เทแล้วเก็บไม่กลับใช่ไหมล่ะ

การเรียนของคุณตอนนี้เหมือนจู้หม่ายเฉินในวัยหนุ่ม ลำบากที่ไม่ใช่แค่เงินทอง แต่คือความเปล่าเปลี่ยวที่ไม่มีใครเข้าใจ คุณอาจกำลังเจอเกรดแย่ๆ ผู้ปกครองบ่นเรื่องค่าใช้จ่าย เพื่อนๆ มองคุณเป็นคนแปลกที่ยังยืนยันเรียนต่อ บางคืนนั่งทำการบ้านจนตีสาม แล้วถามตัวเองว่า "เพื่ออะไร?" ตอนเช้าตื่นมาเห็นหนังสือกองโต ใจอยากจะโยนทิ้งแล้วไปทำงาน หาเงินดีกว่า อาจมีคนรอบข้างพูดว่า "อ่านหนังสือมากขนาดนี้แล้วได้อะไร" หรือ "ดูเขาเรียนน้อยกว่าก็รวยกว่า"

อย่าเพิ่งยอมแพ้นะ ใจคุณอาจกำลังสั่นไหวเพราะไม่เห็นผล แต่จำไว้ว่าการเรียนไม่ใช่การปลูกผักที่รดน้ำแล้วเห็นผลเร็ว มันคือการปลูกต้นไผ่ที่ต้องดูแลนานกว่าจะงาม หยุดเปรียบเทียบความเร็วกับคนอื่น เพราะทุกคนมีจังหวะของตัวเอง ลองเปลี่ยนมุมมองจาก "ทำไมยังไม่เห็นผล" เป็น "วันนี้ฉันเรียนรู้อะไรใหม่บ้าง" แค่นี้ใจจะเบาขึ้น