朱買臣分妻

เอาคืนไม่ได้แล้วนะ บทกลอนเล่าเรื่องเศร้าๆ ว่า "回憶當年運蹇時 夫妻反目兩分離" หวนคิดถึงสมัยที่ยากจน สามีภรรยาหันหลังให้กันจนแยกทาง นี่คือเรื่องของจู้ไหม่เฉิน (朱買臣) นักปราชญ์จีนที่ยากจนมากจนต้องเก็บฟืนขายเลี้ยงปาก เมียดูถูกว่าไม่มีอนาคต อยู่กับแก่ขัดสนใจแค่ไหน สุดท้ายจึงหย่าร้างไปแต่งงานกับคนอื่นที่ร่ำรวย ใครจะรู้ว่าหลายปีต่อมาจู้ไหม่เฉินสอบได้เป็นข้าราชการใหญ่ เมียเก่าเห็นขบวนกลับบ้านเป็นเจ้าเมือง เสียใจมากจนขอกลับคืนดี แต่จู้ไหม่เฉินเทน้ำใส่พื้นแล้วบอกว่า "วันไหนเจ้าเก็บน้ำบนพื้นกลับขึ้นชามได้ ข้าค่อยรับเจ้ากลับ" น้ำที่หกแล้วเก็บได้ยังไง ที่ไปแล้วคืนมาไม่ได้อีกแล้ว

ครอบครัวของคุณตอนนี้เหมือนน้ำที่หกนั่นแหละ คุณกำลังยืนมองดูสิ่งที่เคยมีแตกสลาย ไม่ว่าจะเป็นความไว้ใจกันในบ้าน ความรักที่เคยมั่นคง หรือคำพูดที่เมื่อพูดออกไปแล้วเก็บเข้าปากคืนไม่ได้ บางทีคุณเองก็เป็นฝ่ายที่เลือกขอเวลาพัก เลือกแยกทาง หรือพูดคำที่รู้ว่ามันจะเจ็บ ตอนนั้นอาจคิดว่าทำแล้วจะดีกว่า หรือคิดว่าอีกฝ่ายควรเข้าใจ แต่ตอนนี้กลับพบว่าการตัดสินใจของเราทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแบบที่กลับมาไม่ได้แล้ว เจ็บตรงนี้แหละ ไม่ใช่เจ็บที่เสียคน แต่เจ็บที่รู้ว่าตัวเองมีส่วนทำให้เป็นแบบนี้

อย่าไปพยายามเก็บน้ำที่หกแล้วเลย ให้ยอมรับว่าบางอย่างจริงๆ กลับมาเหมือนเดิมไม่ได้ แต่ลองคิดดูว่าคุณจะสร้างอะไรใหม่บนพื้นที่เปียกนั่นได้บ้าง ครอบครัวที่ดีไม่ได้หมายถึงครอบครัวที่ไม่เคยมีปัญหา แต่หมายถึงครอบครัวที่รู้จักเริ่มต้นใหม่หลังจากผิดพลาด