朱買臣分妻

ถึงจุดเซาะท์แล้วเนอะ ใส่ใจให้ดีนะ

บทกวีว่า "回憶當年運蹇時 夫妻反目兩分離" ให้ภาพคู่สามีภรรยาต่างหันหลังให้กัน แล้วเดินจากกันไป เพราะยามโชคร้าย คนรอบข้างไม่ยอมอยู่ด้วย เรื่องเล่าของจู่ไหม่เฉิน (朱買臣) เป็นเรื่องที่เจ็บปวดมาก ชายหนุ่มคนหนึ่งที่ทุกวันต้องขึ้นเขาฟืน แบกฟืนลงมาขาย ระหว่างเดินก็เอาหนังสือออกมาอ่าน คนเห็นก็หัวเราะเยาะว่าบ้า "คนจนแค่นี้ยังคิดจะเรียนหนังสือ" เมียเขาทนไม่ไหว อยู่กับสามีแล้วกินแต่ข้าวต้มใส่ผัก บางวันไม่มีผักก็กินแต่ข้าวต้มเปล่า สุดท้ายเธอขอหย่า แล้วไปแต่งงานกับชายร่ำรวย

ปีต่อมา จู่ไหม่เฉินสอบได้ เป็นเจ้าเมืองใหญ่ กลับบ้านด้วยขบวนรถม้าใหญ่โต อดีตภรรยาเห็นดังนั้น รู้ตัวผิด มาขอขมา อยากกลับมาคืนดี แต่จู่ไหม่เฉินควักน้ำถ้วยหนึ่งแล้วสาดลงบนพื้น แล้วบอกว่า "เก็บน้ำนี้ใส่ถ้วยให้ได้ ข้าจะรับเธอกลับ" น้ำที่หกแล้วจะเก็บคืนได้ไหม? นี่แหละ "覆水馬頭" น้ำหกหน้าม้า กลับไม่ได้แล้ว

เรื่องงานของคุณตอนนี้เหมือนจู่ไหม่เฉินในยุคแบกฟืน ไม่มีใครเข้าใจว่าทำไมคุณยังทำต่อ บางทีคนในทีมก็เริ่มสั่นคลอน ลูกค้าเก่าหันไปหาคู่แข่ง แม้แต่คนใกล้ชิดก็เริ่มบ่นว่า "มันคุ้มไหมกับสิ่งที่เสียไป" คุณรู้สึกเหมือนแบกภูเขาขึ้นเนินคนเดียว ทุกวันเหนื่อยมาก แต่ยังต้องทำหน้าที่ให้ดูเข้มแข็ง

แต่นี่ไม่ใช่เซียมซีที่จะมาปลอบโยนนะ มันกำลังเตือนคุณเรื่องหนึ่ง ไม่ใช่ทุกความพยายามจะสมปรารถนา และไม่ใช่ทุกคนที่จากไปจะกลับมาขออภัย ถ้าคุณเลือกที่จะสู้ต่อ ต้องยอมรับได้ว่าบางสิ่งบางอย่างจะสูญเสียไปจริงๆ แต่ถ้าคุณยอมแพ้ตอนนี้ คุณจะไม่มีทางรู้เลยว่าอีกสักปีจะเป็นยังไง

"覆水馬頭時否悲" ประโยคนี้ถามว่า เวลาน้ำหกแล้ว เรารู้สึกเสียใจไหม? คำถามที่แท้จริงคือ ถ้าคุณหยุดแล้วในอนาคตประสบความสำเร็จ คุณจะเสียใจที่ไม่ทำต่อไหม?

ให้เวลาตัวเองอีก 3 เดือน แต่ตั้งเป้าหมายให้ชัดเจนว่าจะประเมินผลยังไง ถ้า 3 เดือนแล้วยังไม่มีสัญญาณดีขึ้น ค่อยปรับทิศทาง อย่าทำเหมือนจู่ไหม่เฉินที่แบกฟืนไปเรื่อยโดยไม่มีแผน