เซียมซีหว่องไทซินใบที่ 74 · จู่ไหม่เฉินหย่าภรรยา

น้ำที่หกแล้วเก็บไม่กลับ\n\nลองฟัง 回憶當年運蹇時 夫妻反目兩分離 ส่องกลับไปวันที่ดวงตก สามีภรรยาหันหลังให้กันจนจบ แล้ว 名題雁塔歸來候 覆水馬頭時否悲 พอได้ชื่อสักวันกลับมาดู น้ำที่เทลงดินแล้วจะเศร้าไหมนะ\n\nเรื่องนี้เล่าของจู่ไหม่เฉิน (朱買臣) นักเรียนสมัยฮั่นที่จนแค้น วันหลังวันเล่นขึ้นเขาแบกฟืน ลงมาขายแล้วก็หิ้วหนังสือไปอ่านในป่าใหญ่ เมียทนไม่ไหว เห็นสามีตัวเองอ่านหนังสือทั้งวันแต่ข้าวยังไม่มีกิน สุดท้ายขอหย่า แต่งงานใหม่กับคนมีเงิน หลายปีผ่านไป จู่ไหม่เฉินสอบได้ ได้เป็นข้าราชการใหญ่ พอเมียเก่าได้ข่าวก็มาขอกลับคืน แต่เขาเอาน้ำใส่ชามหกลงดิน บอกว่า \เก็บน้ำนี้ใส่ชามให้ได้ เดี๋ยวเอาเมียคืน\ อ๋อ เก็บไม่ได้สินะ\n\nคุณกำลังยืนอยู่จุดนี้เหมือนเมียของจู่ไหม่เฉิน มองสิ่งที่ตัวเองกำลังทำอยู่แล้วคิดว่า \เฮ้อ อีกนานไหมถึงจะเห็นผล\ อาจจะเป็นงานที่ทำหนักแต่เงินเดือนน้อย อาจจะเป็นคนรักที่ดีแต่ยังไม่พร้อมแต่งงาน หรือเป็นการลงทุนที่ยังไม่เห็นเงินคืน ทุกวันตื่นขึ้นมาคิดแต่ว่า \ยังไงต่อดี\ \ถึงเวลาหรือยังที่จะหันหลังเดิน\\n\nแต่ใบนี้เป็น下下签 มันไม่ได้มาบอกให้เรารีบปล่อยมือนะ มันมาเตือนแบบแปลกๆ ว่า ถ้าเราปล่อยมือตอนนี้ แล้วอีกไม่กี่เดือน ไม่กี่ปี สิ่งที่เราทิ้งมันเริ่มออกดอกออกผล เราจะรู้สึกยังไงนะ จะโกรธตัวเองไหมที่ไม่อดทนอีกแค่นิดเดียว\n\nเหมือนเมียจู่ไหม่เฉินที่ดูจากข้างนอก ตอนสามียังจนๆ ทุกคนจะว่าเธอทำถูก หย่าแล้วไปหาคนใหม่ดีกว่า แต่พอสามีเก่าขึ้นมาได้ เธอก็รู้ว่าตัวเองพลาดไปแล้ว แค่นิดเดียว แค่รอได้อีกปีสองปี ชีวิตคงไม่เป็นแบบนี้\n\nอย่างไรก็ดี ถ้ารู้สึกว่าสิ่งที่ทำอยู่มันผิดทางจริงๆ ก็หยุดได้ แต่ถ้ารู้สึกแค่ \เหนื่อย\ หรือ \ช้า\ ลองมองดูใหม่ว่าเป็นเพราะไม่เห็นผลระยะสั้น หรือเพราะทางมันผิดจริงๆ ให้ตัวเองอีกสักหนึ่งไตรมาส อีกสักหกเดือน ถ้าน้ำใสยังใส ค่อยตัดสินใจใหม่