朱買臣分妻

น้ำที่หกแล้วเก็บไม่กลับ เซียมซีจู่ไหมเฉิน (朱買臣) เล่าเรื่องนักเรียนจนที่โดนเมียทิ้งเพราะรอการสอบนานเกินไป บทกลอนบอกว่า "回憶當年運蹇時 夫妻反目兩分離" คิดถึงตอนที่โชคไม่ดี คนที่ใกล้ชิดที่สุดยังหันหลังให้ จู่ไหมเฉินใช้เวลาเก็บฟืนขายหาเลี้ยงชีพไปวันๆ หิ้วหนังสือตามไปอ่านทุกที่ เมียทนไม่ไหว เหนื่อยกับชีวิตยากจนที่ไม่มีที่สิ้นสุด เก็บของย้ายไปอยู่กับผู้ชายที่รวยกว่า ปีต่อมาจู่ไหมเฉินสอบติดเป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูง ขบวนรถม้าโอ่โถงกลับบ้านเกิด เมียเก่าเห็นแล้วขอกลับมา เขาเลยเอาน้ำสาดลงที่พื้นหน้าม้า "เก็บน้ำนี้ใส่ชามให้ได้ เราค่อยคุยเรื่องกลับมาอยู่ด้วยกัน" น้ำซึมดินไปแล้วนะ จะเก็บยังไง

เรื่องสุขภาพของคุณตอนนี้เหมือนเรื่องเล่าของจู่ไหมเฉินเลย ร่างกายส่งสัญญาณมานานแล้ว แต่คุณเลือกเพิกเฉย คิดว่าอีกหน่อยคงไม่เป็นไร ยังหนุ่มอยู่ อดนอนดึกๆ ได้ กินเผ็ดๆ จัดๆ ไปเรื่อย หรืออาจเป็นอาการเล็กๆ น้อยๆ ที่ขี้เกียจไปหาหมอ ปล่อยให้มันแก่ไขตัวเอง แต่ร่างกายจำได้หมด ทุกครั้งที่คุณบังคับมันทำงานหนักเกินขนาด ทุกครั้งที่ละเลยไม่ดูแล เหมือนเมียจู่ไหมเฉินที่ผิดหวังสะสมไปจนวันหนึ่งเธอตัดสินใจเดินจากไป ตอนนี้คุณเริ่มรู้สึกแล้วใช่ไหมว่าสุขภาพไม่ได้แข็งแรงเหมือนเมื่อก่อน หลับไม่หลับ ปวดเมื่อยบ่อย หรือเช็กสุขภาพแล้วเจออะไรที่ไม่ค่อยดี

ต่างจากเมียจู่ไหมเฉิน ร่างกายคุณยังอยู่กับคุณอยู่นะ ยังมีโอกาสซ่อมแซมได้ แต่ห้ามหลอกตัวเองว่าจะกลับไปสมบูรณ์แบบเหมือนเดิม น้ำบางส่วนซึมดินไปแล้ว แต่ยังพอเก็บเศษที่เหลือได้ เริ่มจากหยุดทำลายตัวเองเพิ่มก่อน แล้วค่อยๆ ปรับ ออกกำลังกาย นอนให้เพียงพอ กินให้ถูกต้อง ไปหาหมอตรวจดูปัญหาที่มีอยู่ให้จริงจัง อย่าปล่อยให้เป็นแบบจู่ไหมเฉินที่ต้องมายืนดูน้ำที่หกไปแล้วและเสียใจ