朱買臣分妻

น้ำที่ใหแล้วตักไม่กลับ เซียมซีใบนี้เจ็บแต่เป็นจริง

บทกวีเล่าว่า "回憶當年運蹇時" ยิ่งคิดถึงวันที่ลำบากยิ่งเศร้า ตอนสองคนต่างหน้าต่างใจจนต้องแยกจากกัน "夫妻反目兩分離" แต่พอสำเร็จแล้ว "名題雁塔歸來候" ชื่อเสียงขจรขจาย กลับมาหาเมื่อไหร่ก็เจอแต่ "覆水馬頭時否悲" น้ำที่หกแล้วไม่มีวันตักกลับขึ้นม้าได้อีก เศร้าแต่นั่นแหละความจริง

เรื่องราวของจูไหม่เฉิน (朱買臣) คนจนที่เก็บฟืนขายวันๆ ละกิ่งสองกิ่งเพื่อซื้อข้าว เมียชื่อจุ่ยซือ (崔氏) ทนเห็นสามีอ่านหนังสือทั้งวันไม่หาเงิน ทนไม่ไหวจึงเก็บของไปอยู่กับผู้ชายคนใหม่ ปีต่อๆ มาจูไหม่เฉินสอบได้เป็นเจ้าเมืองใหญ่ จุ่ยซือถึงกับมาขอคืนดี ไปหาถึงบ้านใหม่ กุมขาร้องไห้ ขอโอกาสครั้งสุดท้าย แต่จูไหม่เฉินเอาน้ำไปสาดลงดิน แล้วบอกว่า "เก็บน้ำนี่กลับเข้าหม้อได้มั้ย? ได้แล้วจึงจะรับเธอคืน" น้ำที่หกแล้วจะเก็บได้ไง?

ความรักของคุณตอนนี้คือน้ำใส่หม้อใบนั้นเอง อีกฝ่ายอาจเป็นจูไหม่เฉินที่ใจเสียและก้าวผ่านไปแล้ว หรือคุณเองอาจเป็นจุ่ยซือที่ตื่นมาแล้วกลับมาขอ แต่สายไปแล้ว บางทีคุณยังพยายามอธิบาย พยายามแก้ไข ตอนพูดกันเขาก็ยังฟัง แต่ดวงตาไม่มีแววเดิมแล้ว เหมือนคุยกับคนแปลกหน้าที่หน้าตาคุ้นเคย แม้จะอยู่ด้วยกันยังรู้สึกเหงา

หรือคุณเป็นฝ่ายที่กำลังจะไป? เซียมซีนี่ไม่ได้ห้าม แต่เตือนว่าให้คิดให้ดี เพราะไปแล้วอย่าเสียใจภายหลัง อย่าได้กลับมาตอนที่อีกคนเจริญแล้วมาบอกว่าเสียใจ ที่ไปนั่นเพราะเห็นคุณค่าของเขาไม่ถูก นั่นจะดูไม่สวยเท่าไหร่

เรื่องใจคนไม่มีใครผิดใครถูก จุ่ยซือทิ้งไปก็เพราะอดทนไม่ไหวจริงๆ จูไหม่เฉินไม่ยอมรับคืนก็เพราะใจเซาจริงๆ บางเรื่องมันคือเวลาผิดเหตุการณ์ ไม่ใช่คนผิด

ทำใจรับว่าบางความสัมพันธ์มีวันหมดอายุ แต่ไม่ได้หมายความว่าช่วงที่ดีๆ จะไร้ความหมาย เก็บความทรงจำดีๆ ไว้ แล้วปล่อยให้คนที่ไม่อยากอยู่ได้ไปอย่างสง่า