吳穩之會宴

งานนี้มีคนมองเยอะแยะแต่อย่าเพิ่งใจร้อน บทกลอนบอกว่า "天外紅霞如抹錦" ฟ้าแดงสดใสเหมือนผ้าไหม "檻邊桃杏鬭新粧" ข้างรั้วต้นลูกพีชดอกแอปริคอตแต่งตัวแข่งกันใครจะสวยที่สุด "盈眸爛熳誰居首" ตาเต็มไปด้วยสีสันงามแต่ใครจะเด่นสุดก็ยากจะบอก "美酒頻斟且酌量" เหล้าดีเติมได้เรื่อยแต่ดื่มแล้วต้องรู้ขนาด เรื่องเล่าเก่าแก่เรื่องหนึ่งว่ามีนักปราชญ์ชื่ออู๋เหวินจื๋อ (吳穩之) เขาไปงานเลียงของคนใหญ่ ในงานนั้นแขกเหรื่อเอ่อคับคั่ง คนเก่งๆ ระบำกันแสดงฝีมือหวังเจ้าภาพจะจำได้ บางคนท่องกลอนเก่ง บางคนเขียนพู่กันสวย แต่อู๋เหวินจื๋อไม่ดีดไม่ร้อง แค่นั่งดื่มฟังดูเฉยๆ สุดท้ายกลับเป็นคนที่เจ้าภาพแอบชื่นชมที่สุด เพราะรู้จังหวะและมีสมดุล คุณตอนนี้ก็เหมือนอยู่ในงานเลี้ยงแบบนั้นแหละ รอบตัวมีคนเก่งๆ เยอะแยะ มีโอกาสให้เลือกมากมาย แต่ทุกคนก็พยายามโชว์ตัวเหมือนกัน เซียมซีบอกว่าความเก่งไม่ใช่เรื่องการแสดงออกดังๆ บางทีการรู้จักจังหวะกลับสำคัญกว่า เหมือนดอกไม้ในสวน ดอกลูกพีชก็สวย ดอกแอปริคอตก็หอม แต่ถ้าเอามาเปรียบเทียบกันจนลืมชื่นชมความงาม ก็เสียอารมณ์ไปหมด งานเนี่ยมีเยอะให้เลือก แต่จับทุกอย่างไปหมดก็ไม่ได้นะ หยิบแค่ที่ถนัดแล้วทำให้ดีที่สุด ค่อยๆ ดื่มค่อยๆ ชิมอย่าเมาเสียก่อน