魯班伐木

ดวงติดอ่าง มีแต่วัสดุดีไม่มีฝีมือ

บทกลอนวาดภาพให้เห็น "牛山之木皆常美" ต้นไผ่ต้นไม้บนเขาควายงามทั้งนั้น แต่ "獨惜斧工盡伐他" น่าเสียดายที่ช่างตัดไม้ไม่รู้หยุดรู้พอ ฟันไปเรื่อยจนเขาโล้น "大器大材無足用" พอมีไม้ดีแล้วก็เอาไปใช้ไม่เป็น "矩規不準怎為槎" บรรทัดวัดผิด ฉากตั้งไม่ตรง จะทำเรือให้ใครล่องลอยได้

เรื่องนี้เล่าถึงลู่ปั่น (魯班) ช่างไม้เทพในตำนานจีน พ่อหลวงของช่างไม้ทั่วโลก เขาประดิษฐ์กบไสไม้ สว่านไม้ บรรทัดฉาก ทุกอย่างที่ช่างไม้ใช้วันนี้ล้วนมาจากสมองเขา แต่แม้แต่ลู่ปั่นยังเจอปัญหาที่ว่าไม้ดีไม่พอ ต้องมีเครื่องมือที่แม่นยำด้วย ถ้าไม่งั้นไม้สักไผ่แดงก็กลายเป็นของเสียไปหมด

เมิงจื่อ (孟子) เคยเล่าเรื่องเขาควายนี้ให้ฟัง บอกว่าใกล้เมืองหลวงมีเขาลูกหนึ่งต้นไม้ขึ้นงดงาม แต่พอคนในเมืองขึ้นไปตัดฟืนทุกวัน สักพักเขาก็กลายเป็นโล้นไปหมด คนหลังมาเห็นนึกว่าเขานี้เป็นโล้นมาตั้งแต่แรก ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่มันเคยเขียวชอุ่ม

คุณกำลังเป็นแบบนี้อยู่ใช่ไหม มีสมองดี มีความสามารถ แต่ผลการเรียนออกมาไม่ตรงกับที่คาดหวัง ไม่ใช่เพราะโง่นะ แต่เพราะวิธีการเรียนรู้กระจัดกระจาย วันนี้อ่านหนังสือคณิต พรุ่งนี้ไปทำโจทย์อังกฤษ มะรืนไปเรียนพิเศษวิทย์ แต่ไม่มีอะไรลึกซึ้งจริงจัง เหมือนฟันต้นไม้ไปทีละต้น สุดท้ายเขาก็โล้น

หรือไม่งั้นก็มีสิ่งรบกวนมากเกินไป เกมส์มือถือ ซีรีส์เน็ตฟิกซ์ ไลน์กรุ๊ปเพื่อน อินสตาแกรม ทุกอย่างดูไม่มีปัญหาอะไร แต่รวมแล้วมันกินเวลาและสมาธิไปเป็นชั่วโมง ใจคิดว่าเรียนไปสองชั่วโมง แต่จริงๆ เรียนจริงๆ จริง ๆ แค่สามสิบนาที

เซียมซีใบนี้เป็นระดับกลาง ไม่ถึงกับแย่มากแต่ก็ไม่ได้ดีเด่น เป็นการเตือนว่าถ้ายังทำแบบนี้ต่อไป สติปัญญาที่มีอยู่จะเหลือน้อยลงไปเรื่อยๆ ตอนนี้ยังไม่สายเกินไป แต่ต้องหยุดให้ "ช่างไผ่" พักสักหน่อย

เริ่มจากการทำความสะอาดพื้นที่เรียน ปิดเสียงแจ้งเตือนโซเชียล หาที่เรียนที่ไม่มีใครมาขัดจังหวะ กำหนดตารางเรียนที่ชัดเจน เลือกแค่สองสามวิชาที่สำคัญที่สุดมาจัดการก่อน อย่าพยายามเรียนทุกอย่างในเวลาเดียวกัน