魯班伐木

ของดีแต่ใช้ไม่เป็น นี่คือข้อความของเซียมซีลู่ปาน (魯班) มือช่างในตำนาน

บทกวีวาดภาพให้เห็นเขาโคกเสียงหาย ต้นไผ่งามทั้งเขา ทำครกทำเครื่องได้สบาย แต่ไอ้ฝีมือขี้เมาเล่นงาน ไล่สับเสียหมด ไม่เลือกไผ่เก่าไผ่อ่อน ไผ่ใหญ่ไผ่หลอน ทั้งที่ใช้ทำบ้านได้เลยก็ถูกฟันจนกระเซ็นกระเซิง ตอนเอาไปทำของก็งงตัวเองว่าทำไมวัสดุดีๆ กลายเป็นของอื่นไปหมด มิเตอร์พังใช้อะไรวัดก็ผิดไปหมด

ลู่ปาน (魯班) นี่ช่างปู่ของชาววัง ใครๆ ก็รู้จัก เขาเลือกไม้ไผ่มีคติ ไม่ใช่ดูใหญ่เล็ก แต่ดูลำต้นตรงไม่ตรง ไผ่โค้งคด แม้ใหญ่เท่าต้นกล้วยก็ไม่เอา นางโคกเสียงหายต้นไม้ดีๆ เยอะแยะแต่โดนฟันจนเสียหาย

เอามาเทียบกับความรักแล้ว คุณกำลังทำลายของดีด้วยตัวเอง คิดดูสิ ตอนแรกๆ ที่คุณรู้จักเขา รู้ทันทีว่าคนนี้ไม่ธรรมดา ลึกซึ้ง เข้าใจกัน เพื่อนๆ ก็บอกว่าเข้ากัน แต่พอผ่านไปหลายเดือน ทำไมกลับรู้สึกว่าเหมือนถอยห่าง ไม่ใช่เพราะไม่รักกัน แต่เพราะมีบางอย่างคอยซ่าส์อยู่ตลอดเวลา

อาจจะเป็นนิสัยที่คุณเปลี่ยนไม่ได้ พอเถียงกันปุ๊บ ต้องไปขุดเรื่องเก่าขึ้นมาแหย่ หรือเขาชอบเปรียบเทียบคุณกับแฟนเก่า หรือคุณแม่ที่ชอบเอาลูกคนอื่นมาเทียบ สิ่งเล็กๆ แต่เจ็บใจทุกครั้ง เหมือนเอาขวานมาฟันความสัมพันธ์วันละครั้ง คิดว่าเรื่องเล็ก แต่ลำไผ่ใหญ่ยังตัดขาดถ้าฟันทุกวัน

ที่แย่ที่สุดคือทั้งคู่รู้ตัว รู้ว่าไม่ควรพูดประโยคนั้น ไม่ควรทำในสิ่งที่รู้ว่าจะทำร้าย แต่หยุดไม่ได้ เหมือนติดเมา เหมือนเสพมันส์อะไรไม่รู้

เม็งจื่อ (孟子) เคยเล่าเรื่องเขาโคกเสียงหายนี้ไว้ ที่เดิมต้นไม้เขียวขจี แต่ถูกตัดถูกเผาจนหัวโล้น ไม่ใช่ดินไม่ดี แต่ขาดการดูแลรักษา

คำทำนายใบนี้ไม่ได้บอกให้เลิก แต่เตือนให้หยุดมือ ขวานที่มองไม่เห็นอยู่ตรงไหน ความใจร้อนของคุณหรือความดื้อของเขา เรื่องครอบครัวสอดแทรกหรือเครียดเรื่องงาน หาให้เจอ แล้วหยุดให้ได้