魯班伐木

ไม่ใช่ดวงดีดวงไม่ดี แต่คุณกำลังสูญเสียพลังแบบช้าๆ แต่แน่นอน

บทกลอนนี้เล่าเรื่องหลู่ปัน (魯班) ช่างไม้ในตำนานที่เก่งที่สุดในประวัติศาสตร์จีน เขาประดิษฐ์เลื่อย สว่าน และเครื่องมือช่างนับไม่ถ้วน แต่วันหนึ่งเขาขึ้นไปบนภูเขานิวซาน พบว่าต้นไม้ที่เคยงามสง่าถูกคนฟันไปแล้วทีละต้น จนเหลือแต่ต้นไผ่เอียงงอที่ไม่ตรงตามมาตรฐาน จะเอามาทำเรือก็ไม่ได้ ทำบ้านก็ผิดขนาด มีดี แต่ใช้ไม่ได้ นี่คือเรื่องจริงที่โกจู้ได้ยืมมาเล่าในหนังสือเมิ่งจื่อ - ว่าภูเขานิวซานเคยเต็มไปด้วยป่าไผ่ใหญ่ แต่คนในเมืองไปฟันกันทุกวันจนหมด หน่อไม้งอกใหม่ก็โดนวัวแพะกัดไปอีก สุดท้ายกลายเป็นภูเขาโล้นที่ดูเหมือนว่าไม่เคยมีไผ่ที่ไหน

คุณก็เหมือนป่าไผ่บนภูเขานิวซานนั่นแหละ ไม่ใช่ว่าไม่เก่ง ไม่ใช่ว่าไม่มีความสามารถ แต่กำลังถูกฟันทีละนิด จนเหลือแต่ความสามารถที่เอียงงอไปจากมาตรฐานที่ควรจะเป็น บางทีคุณอยากทำงานดีๆ แต่ต้องเสียเวลาไปกับงานเล็กงานน้อยที่ไม่ส่งผลอะไร หรืออยากลงทุนในความสัมพันธ์ที่มีคุณภาพ แต่พลังงานหมดไปกับการจัดการความขัดแย้งเล็กๆ ทุกวัน แบบนี้เรียกว่าสูญเสียคุณภาพอย่างช้าๆ ซึ่งเป็นอันตรายกว่าการสูญเสียแบบรวดเร็วด้วยซ้ำ เพราะคุณไม่รู้ตัว จนกว่าจะดูย้อนกลับไปแล้วตกใจว่า "เฮ้ย ตอนไหนมันเละขนาดนี้"

ตอนนี้คุณต้องหยุดให้คนอื่นฟันคุณก่อน ทั้งการตัดสินใจแทนคุณ ทั้งการเอาเวลาคุณไปใช้ในเรื่องที่ไม่คุ้มค่า ต้องบอก "ไม่" บ่อยๆ สัก 3 เดือน ให้ตัวเองฟื้นก่อนค่อยคิดทำอะไรใหญ่