燕子教飛

ค่อยๆ ขึ้น ค่อยๆ ลง แต่ไม่ใช่กำลังตกจากฟ้า เหมือนนกแม่นางแอ่นกำลังสอนลูกบิน บทกลอนบอกว่า "調雛紫燕在簷前" นกแอ่นตัวน้อยๆ อยู่หน้าชายคา กบกบ กิ๊บกิ๊บ เสียงแหลมใส เข้าเที่ยงแล้ว ลูกนกเริ่มโบยปีก บินออกไป บินกลับมา ตกต่ำ แล้วก็โผข้นขึ้น บางครั้งบินผ่านกิ่งหลิว ฉีกควันเขียวเป็นเส้น นี่แหละ "剪破綠楊煙" ภาพที่บทกลอนวาดไว้ ดูเรื่อย ดูไม่มีแบบแผน แต่นี่คือวิธีที่นกแอ่นสอนลูก ไม่ใช่เหมือนนกอินทรีเตะลูกตกหน้าผา บีบคั้นแบบรุนแรง แต่เป็นการค่อยๆ เรียนรู้ใต้ชายคาบ้านเดิม ไปมา ไปมา ผิดก็ลอง ถูกก็ลอง จนชำนาญ

เรื่องงานของคุณตอนนี้น่าจะคล้ายๆ กัน มีอะไรคืบหน้าอยู่ แต่ไม่ได้เป็นเส้นตรงขึ้นสู่สวรรค์ ปิดดีลได้หนึ่งอัน อีกอันค้าง จัดการเสร็จเรื่องหนึ่ง อีกเรื่องโผล่ขึ้น วุ่นวายจริง แต่รู้สึกเหมือนไม่ได้ก้าวไปไหนเลยเนอะ เรื่องนี้น่าหงุดหงิดมากเพราะคุณทำงานหนักแล้วนี่ แล้วทำไมถึงไม่เห็นผล ทำไมยังไม่ถึงฝั่ง เคยรู้สึกแบบนี้ไหม ว่าตัวเองเหมือนกำลัง "ปักปั่น" อยู่ที่เดิม ไม่ได้ไปไหนจริงๆ แต่จริงๆ แล้วคุณกำลังเรียนรู้อะไรบางอย่างที่สำคัญมาก คือการโบยปีกในลมที่เปลี่ยนทิศตลอด การจัดการปัญหาที่เปลี่ยนแปลงอยู่เรื่อย เทคนิคพวกนี้ไม่มีที่ไหนสอน ต้องลองผิดลองถูกเอาเอง

แต่ระวังเสียงรอบข้างนะครับ นกแอ่นสอนลูกบินกลัวอะไรรู้ไหม ไม่ใช่ลูกมันจะตกเพราะตกมันก็โบยปีกขึ้นมาได้ แต่กลัวเสียงกรี๊ดจากไหนบ้างแล้วลูกนกสะดุ้ง เสียจังหวะ ป่วนการบิน คุณก็เหมือนกัน เสียงใครต่อใครในออฟฟิศ ซุบซิบนั่น ซุบซิบนี่ คำติชมที่ยิงมาเป็นระยะ ถ้าไปฟังใส่ใจละก็ เสียจังหวะได้ เสียโฟกัสได้

ให้เวลากับกระบวนการเรียนรู้ของตัวเองมากกว่าที่คุณคิด อย่าเพิ่งเปรียบเทียบกับคนอื่นที่บินสูงแล้ว พวกนั้นผ่านขั้นนี้มาแล้ว