燕子教飛

เรื่องยิ่งใหญ่ไม่เสมอไปที่จะเกิดจากช่วงเวลายิ่งใหญ่นะ บทกลอนเล่าภาพนางนกนางแอ่น (紫燕) พาลูกฝึกบิน ใต้ชายคาตอนบ่ายๆ แม่นกสอนลูก ลูกนกบินกระเผลก บินออกไป บินกลับมา บางครั้งบินต่ำ บางครั้งบินสูง เสียงเจื้อยแจ้วใส คุยกันไปมา แล้วก็บินผ่านเมฆควันเขียวๆ ของต้นหลิว เห็นยุ่งยาก แต่จริงๆ แล้วมันแค่ธรรมชาติของการเรียนรู้

ความรักของคุณตอนนี้เหมือนฉากนั้นเป็นตัว มีการเข้าหากัน มีการถอยออกมา บางทีใกล้ชิด บางทีเว้นระยะ ไม่ใช่ว่าความสัมพันธ์มีปัญหาหรอกนะ แต่คุณสองคนกำลังเรียนรู้จังหวะกัน เหมือนลูกนกแอ่นที่ต้องฝึกบินไปเรื่อยๆ จนกว่าจะได้จังหวะ คุณอาจเคยรู้สึกสงสัยว่าทำไมเขาบางวันโทรมาคุยยาวๆ บางวันหายไปเงียบๆ ทำไมบางครั้งใกล้ชิดมาก บางครั้งรู้สึกเหมือนคุยไม่เข้าใจกัน นั่นแหระ การ "บินกระเผลก" ของความรัก

เซียมซีเตือนเรื่องปากเสียเนื่องๆ เสียงนกแอ่นที่น่ารักอาจกลายเป็นเสียงทะเลาะได้ถ้าเข้าใจผิดกัน คำพูดเล็กๆ น้อยๆ หรือคนข้างนอกมาแซวแทรกสักประโยค อาจทำให้บรรยากาศดีๆ เสียได้ เขาจะพูดอะไรฟังดูแปลกๆ หรือคุณจะพูดอะไรที่คิดว่าเล่นๆ แต่เขาอาจไม่ถูกใจ

หยุดไปคิดว่าต้องมีอะไรตื่นเต้นกันทุกวัน ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติแบบลูกนกแอ่นบินฝึกหัด และเวลาพูดคุยให้ใส่ใจคำพูดมากขึ้น