燕子教飛

เรียนรู้ต้องยอมแพ้เก่าก่อน แม่นกนางแอ่นกับลูกอยู่ใต้ชายคา เที่ยงวันแสงแดดส่อง แม่คุยสอนลูกจิ๊กจ๊าก บางครั้งลูกบินออกไป บางทีก็กลับมา บินต่ำแล้วก็บินสูง มีเวลาผ่านควันใส ตัดใบไผ่เขียว

นกน้อยตัวนี้สอนเรื่องการเรียนให้คุณ ไม่ใช่บินขึ้นทีเดียวแล้วเป็นเทพเจ้า ลูกนางแอ่นกางปีกครั้งแรก คิดว่าตัวเองพร้อม แต่พอออกจากรังก็ร่วงลงมาเลย แม่นางแอ่นไม่ด่า ไม่เฮ้ย ไม่บอกว่า "ยังเป็นไม่ได้หรอ" แค่บินไปเก็บตัวมา อีกสองสามครั้งลูกก็บินไปใกล้ต้นหลิว พอจะผ่านละอองใสๆ แล้วก็ร่วงอีก แต่ระยะห่างจากรังไกลขึ้น ความมั่นใจในการกางปีกแน่นขึ้น

เคยรู้สึกแบบนี้กับการเรียนไหม วันนี้เข้าใจแล้วแหละ พรุ่งนี้เปิดตำรากลับมาตาลาย เหมือนไม่เคยอ่านเลย บางครั้งฟังเพื่อนอธิบายได้ดีกว่า บางทีอ่านหนังสือคนเดียวถึงใจความ ขึ้นๆ ลงๆ เก่าๆ ใหม่ๆ แบบนี้แหละคือเส้นทางเรียน ไม่ได้เรียงตรงเป็นบันไดขึ้นฟ้าหรอกนะ

การเรียนของคุณตอนนี้เหมือนลูกนางแอ่นที่กำลังฝึกบิน มีวันเก่ง มีวันงง แต่ทุกครั้งที่ล้มก็ไม่ใช่ล้มที่เดิม เป็นการล้มที่ไกลกว่าเดิมนิดหน่อย ความเข้าใจทุกครั้งลึกกว่าเดิมสักหน่อย เอาเวลาทำความเข้าใจ แทนที่จะเร่งให้จบเร็ว