唐天寶賞牡丹

อยู่เฉยๆ ก็โดดเด่นแล้ว! บทกลอนวาดภาพว่า "滿園春色閗新粧" สวนเต็มไปด้วยสีสันของฤดูใบไม้ผลิ ดอกไม้นานาพรรณแต่งโฉมใหม่ แข่งกันอวดความงาม ต่างก็อยากได้ชื่อว่าหอมสุดในแผ่นดิน แต่ท้ายที่สุดใครจะเป็นเจ้าสาวงาม? ก็ต้องดอกโบตั๋นสิ ที่เปล่งเสน่ห์อันยิ่งใหญ่เหนือดอกไม้ร้อยดวง เรื่องนี้มาจากสมัยจักรพรรดิถังเซียนจง (唐玄宗) ในยุคเถียนเป่า ท่านกับนางย่างกุ้ยเฟยออกมาดูดอกโบตั๋นที่สวนหลวง พอฤดูใบไม้ผลิมาถึง ดอกไม้นานาชนิดแต่งตัวสวยงาม ดอกช้อนป่าคล้ายใสใส บานชื่นสีสวยใส ดอกท้อสีชมพูสด ดอกลูกแพรขาวราวหิมะ แต่พอดอกโบตั๋นบานเบิก ดอกไม้ทั้งสวนก็มองตัวเองไม่ถูกเลย นางย่างกุ้ยเฟยมองดอกโบตั๋นที่ผลิบานอย่างสง่างาม ก็ทำท่าชื่นชมว่า 'ดอกไม้บานทำให้ทั้งเมืองหลวงขจิเขยไปด้วย ช่างเป็นความงามแท้ๆ เจ้าขา!

' นี่คือความต่างระหว่างการโอ้อวดกับการมีเนื้อมีตัวจริงๆ ดอกไม้ทั่วสวนก็ดูสวยนะ แต่โบตั๋นไม่ต้องพยายาม มันแค่เป็นตัวเอง แล้วทุกคนก็รู้ว่าใครคือราชินี คุณคงกำลังยืนอยู่ตรงทางแยกที่มีตัวเลือกเยอะแยะใช่ไหม?