陶淵明栽花

พายุผ่านไปแล้ว แต่คุณยังนั่งมองซากปรักหักพังอยู่เหรอ? บทกลอนว่า "東園昨夜狂風急 萬紫千紅亦盡傾" สวนทางตะวันออกเมื่อคืนลมแรงมหาศาล ดอกไม้นานาพันธุ์ล้มโค่นกระจัดกระจาย แต่ต่อด้วย "幸有惜花人起早 培回根本復栽生" โชคดีที่มีคนรักดอกไม้ตื่นแต่เช้า เอาดินมาพูน ปลูกใหม่ให้กิ่งก้านฟื้นคืนชีพ

เรื่องของเถาหยวนหมิง (陶淵明) กวีโบราณที่เบื่อการเมืองจนลาออกมาปลูกดอกเบญจมาศเล่น คืนหนึ่งพายุโถมใส่ สวนที่เขาดูแลมาหลายปีพังเป็นแถบ เพื่อนบ้านมาดูแล้วบอก "ถอนทิ้งเถอะ ปลูกใหม่ดีกว่า" แต่เถาหยวนหมิงเก็บเงียบ เช้าวันต่อมาคลานไปดูทีละต้น พอเห็นรากยังแข็งแรงก็ขุดดินใส่ รดน้ำดูแล ไม่กี่วันต่อมาดอกไม้เหล่านั้นผลิใส่เหลืองอร่ามยิ่งกว่าเก่า

ชีวิตคุณช่วงนี้คงเหมือนสวนหลังพายุ สิ่งที่สร้างมานานล้มโค่น ความสัมพันธ์ที่คิดว่ามั่นคงแตกร้าว หรืองานที่ทำมาปีๆ จู่ๆ ก็ต้องเริ่มใหม่ ที่เจ็บที่สุดคือต้องมองดูสิ่งที่รักพังทลายต่อหน้าต่อตา โดยที่ทำอะไรไม่ได้เลย

แต่เซียมซีใบนี้มีคำว่า "幸" โชคดี โชคดียังไง? โชคดีที่ราก - สิ่งสำคัญที่สุด - ยังไม่ตาย โชคดีที่ยังมีคนเข้าใจว่าอะไรควรปล่อยให้ตาย อะไรควรช่วยไว้ คนนั้นอาจเป็นคนรอบข้าง หรืออาจเป็นตัวคุณเองก็ได้ ที่ต้องจับตาคือต้องมองให้ออกว่ารากของเรื่องนั้นคืออะไร อย่าไปงมงายกับซากปรักหักพังบนผิวดิน

ลงมือทำเลย หยิบพลั่วขึ้นมา เอาดินมาพูนให้สิ่งที่ยังมีชีวิต ตัดกิ่งที่เหี่ยวออก รดน้ำให้ที่เขียว อย่าฟังคนที่บอกให้ถอนทิ้งหมด