陶淵明栽花

ความรักผ่านพายุมาแล้ว แต่ยังไม่จบ บทกลอนวาดภาพสวนดอกไม้ที่ "東園昨夜狂風急" เมื่อคืนลมแรงพัดเข้าสวนตะวันออก "萬紫千紅亦盡傾" ดอกไม้นานาพรรณล้มโค่นกระจัดกระจาย แต่ "幸有惜花人起早" โชคดีที่มีคนรักดอกไม้ตื่นเช้า "培回根本復栽生" รีบมาปลูกใหม่ดูแลรากฐานให้ฟื้นคืนชีพ เรื่องเล่าเก่าแก่ของเถาหยวนหมิง (陶淵明) กวีผู้ลาออกจากราชการไปปลูกเบญจมาศที่บ้าน วันหนึ่งพายุใหญ่พัดผ่านสวน ดอกเบญจมาศที่เขาดูแลมาตลอดล้มเกลื่อนกลาด คนอื่นมองแล้วปิดตาไม่อยากดู คิดว่าจบแล้วแน่นอน แต่เถาหยวนหมิงไม่รีบร้อนรีบรุ่น รอให้ฟ้าสางก็เดินออกไปสวน นั่งย่องๆ ยกดอกไม้ทีละต้นขึ้นมา เอาดินมาพูนโคน รดน้ำด้วยความเอาใจใส่ ผ่านไปสักสัปดาห์ ดอกเบญจมาศพวกนั้นกลับบานสะพรั่งกว่าเดิม ความรักของคุณก็เหมือนสวนดอกไม้หลังพายุ ผ่านเหตุการณ์ใหญ่มาแล้ว ทะเลาะกันหนัก หรือมีคนนอกใจ หรืออุปสรรคจากครอบครัว ตอนนั้นดูเหมือนจะไม่มีหวังจริงๆ นะ แต่เซียมซีบอกว่า "幸有惜花人" โชคดีที่ยังมี "คนรักดอกไม้" เหลืออยู่ คนที่ยังไม่ยอมปล่อยให้ความรักตายไปเฉยๆ ไม่ว่าจะเป็นคุณหรือเขา ใครสักคนยังคิดถึงวันดีๆ ที่ผ่านมา ยังอยากให้ความสัมพันธ์นี้กลับมาดีเหมือนเดิม ที่สำคัญต้อง "培回根本" ต้องมาดูแลที่รากเหง้า ไม่ใช่แค่เอาดอกไม้มาปักแจกัน คุณต้องกลับไปคุยเรื่องพื้นฐาน ปัญหาตรงไหนให้คิดกันใหม่ เริ่มจากความไว้ใจ เริ่มจากการฟังกัน เริ่มจากการให้อภัยกัน อย่าคิดว่าแค่พูดคำหวานๆ หรือซื้อของขวัญแพงๆ มาให้ แล้วทุกอย่างจะกลับมาเหมือนเดิม หยุดพยายามทำให้ความสัมพันธ์ดูดีผิวเผิน ลงมือจัดการปัญหาจริงๆ ที่ต้นตอแทน