陶淵明辭官歸隱

ถึงเวลาปล่อยแล้วนะ บทกวีบอกว่า "歸去來兮仕官閒" กลับบ้านเถอะ เรื่องเป็นข้าราชการนี่มันเป็นเรื่องไกลตัว "室堪容膝亦為安" บ้านเล็กแค่พอนั่งเก็บเท้า แต่ใจสบายกว่าเดิม เทาหยวนหมิง (陶淵明) นี่แหละตัวอย่างคนที่รู้จักปล่อย ทำงานราชการมาเป็นสิบปี แต่พอเบื่อแล้วก็ลาออกไปปลูกดอกเบญจมาศ ไม่ใช่เพราะท้อแท้ แต่เพราะเขารู้ว่าความสุขแท้ๆ มันไม่ใช่การไต่เต้าไปบนยอดเขา เขาเลือกชีวิตธรรมดาๆ แทน ชีวิตที่"倚杖徘徊飽看山" เดินเท้าเปล่าถือไม้เท้าเที่ยวชมภูเขา นั่นแหละความอิสระจริงๆ ความรักของคุณตอนนี้เหมือนตำแหน่งข้าราชการของเทาหยวนหมิงนั่นแหละ ดูดีจากข้างนอก ทำให้คนอื่นอิจฉา แต่ใจลึกๆ คุณรู้ว่ามันไม่ใช่สิ่งที่คุณต้องการจริงๆ อาจเป็นความสัมพันธ์ที่ต้องเดินบนเปลือกไข่ตลอดเวลา หรือคนที่ทำให้คุณต้องเปลี่ยนตัวเองจนไม่รู้จักตัวเอง หรือความรักที่ต้องแข่งขันกับคนอื่นอยู่ตลอดเวลา คุณคิดว่าถ้าพยายามมากขึ้นอีกนิด อาจจะได้ดังใจ แต่เซียมซีใบนี้บอกว่า ไม่ต้องแล้ว การพยายามจนเกินไปทำให้ทั้งคู่ลำบากใจ เหมือนเทาหยวนหมิงที่ถ้ายังคิดจะเปลี่ยนระบบราชการจากข้างใน เขาคงเครียดตายก่อนเกษียณ แต่พอเขาปล่อย พอเขายอมรับว่าบางอย่างไม่ใช่เรื่องของเขา ชีวิตเขากลับเบิกบานขึ้น "南窗寄傲談詩酒" นั่งดื่มเหล้าข้างหน้าต่างใต้ พูดคุยเรื่องบทกวีกับเพื่อนๆ ธรรมดาแต่อิ่มใจกว่าเดิมเยอะ ลองหยุดไล่ตามคนที่ไม่สนใจคุณสักเดือน ดูสิว่าจะรู้สึกเบาใจขนาดไหน