陶淵明辭官歸隱

อยากให้ลองปล่อยวางดูบ้าง อาจจะได้อะไรกลับมามากกว่าที่คิด

เซียมซีใบนี้เล่าเรื่องเทาหยวนหมิง (陶淵明) นักปราชญ์ผู้ไม่ยอมโค้งคำนับเจ้าหน้าที่ใหญ่เพื่อเงินเดือนแค่ห้าถัง เขาลาออกจากตำแหน่งนายอำเภอไป ใครๆ ก็ว่าเขาบ้า ทิ้งตำแหน่งดีๆ ไปนั่งขัดสมาธิในกระท่อมเล็กๆ ที่หักเข่าแค่ได้ แต่รู้ไหม? เขากลับมีความสุขกว่าตอนเป็นข้าราชการ นั่งริมหน้าต่างทิศใต้ดื่มเหล้าแต่งโคลงกลอน ถือไม้เท้าเดินชมภูเขาจนอิ่มใจ คนอื่นมองว่า "ล้มเหลว" เขามองว่า "ในที่สุดได้เป็นตัวเองแล้ว"

บทกลอนบอกว่า "歸去來兮仕官閒" ใส่ใจกับการเป็นข้าราชการอย่างไม่หนักใจ นี่คือการมองเห็นแก่นแท้ การปล่อยวาง "室堪容膝亦為安" บ้านแค่กว้างพอให้เข่าคุกได้ก็รู้สึกสบายใจแล้ว "南窗寄傲談詩酒 倚杖徘徊飽看山" พิงหน้าต่างดื่มเหล้าพูดคุยเรื่องกวีนิพนธ์ ถือไม้เท้าเดินไปเดินมาชมภูเขาจนพอใจ

ใจดีของเซียมซีใบนี้อยู่ที่คำว่า "閒" - ไม่ใช่ให้คุณเลิกเรียน แต่บอกให้หยุดยึดติดกับความสำเร็จจนเครียดจนป่วย เทาหยวนหมิงลาออกไม่ใช่เพราะทำงานไม่ได้ แต่เพราะรู้ว่านั่นไม่ใช่ชีวิตที่เขาต้องการจริงๆ คุณก็เหมือนกัน อาจกำลังกังวลเรื่องเกรด กังวลว่าจะจบได้ไหม หรือสาขาที่เรียนอยู่ใช่เหรอ? เครียดจนนอนไม่หลับเพราะกลัวผิดหวัง กลัวไม่ได้เป็นอย่างที่คนอื่นคาดหวัง

แต่บางครั้งเวลาเราหยุดบีบคั้นตัวเองสักหน่อย กลับเห็นทางออกที่ไม่เคยคิดถึง เหมือนเทาหยวนหมิงที่ออกจากวังวนการเมืองแล้วกลับเจอความสุขที่แท้จริง คุณก็อาจจะพบว่า ความสำเร็จที่แท้จริงไม่ได้วัดจากตัวเลข แต่วัดจากความรู้สึกในใจ

ลองทำใจให้โล่งกว่านี้หน่อยนะ อย่าเอาเรื่องเรียนมาเป็นเครื่องมือทรมานตัวเอง แค่ทำดีที่สุดเท่าที่ทำได้ ผลออกมาไม่ตรงใจก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยคุณก็ได้เรียนรู้บางอย่างที่ไม่มีใครแย่งไปได้