陶淵明辭官歸隱

คิดมากไปแล้วเนอะ บทกวีบอกว่า "歸去來兮仕官閒" กลับบ้านไปเถอะ เหนื่อยจากการเป็นข้าราชการแล้ว เอาเถาหยวนหมิง (陶淵明) มาดูสิ ท่านทำงานราชการสิบสามปี แต่พอเบื่อเมื่อไหร่ลาออกเลย ไม่สนใจว่าคนจะว่าอะไร กลับบ้านไปปลูกถั่ว ดื่มเหล้า เขียนบทกวี "室堪容膝亦為安" บ้านเล็กแค่พอคุกเข่าได้ยังมีความสุข "南窗寄傲談詩酒 倚杖徘徊飽看山" นั่งหน้าต่างทิศใต้คุยเรื่องบทกวีกับเหล้า ถือไผ่เดินชมภูเขาจนเต็มอิ่ม ชีวิตเข้าที่เข้าทางไปแล้ว ท่านเขียนไว้ว่า "悟已往之不諫 知來者之可追" อดีตที่ผ่านไปแก้ไขไม่ได้แล้ว แต่อนาคตยังเอื้อมถึงได้อยู่

เรื่องสุขภาพของคุณนี่ ไม่ใช่แค่เรื่องร่างกายนะ ใจที่เครียดก็ทำให้ร่างกายป่วยได้เหมือนกัน คุณกำลังแบกภาระหนักไปไหม สักอย่างที่ปล่อยวางไม่ได้ กลัวว่าถ้าไม่ดูแลเอง ไม่ควบคุมเอง ทุกอย่างจะพังยับ แต่เอาเถาหยวนหมิงมาเปรียบเทียบดู ท่านยอมทิ้งตำแหน่ง ทิ้งเงินเดือน ทิ้งเกียรติยศ แล้วมีความสุขมากกว่าตอนที่ยังยึดติดกับสิ่งเหล่านั้นอยู่ บางทีการปล่อยวางสิ่งที่คิดว่าต้องยึดมั่นจึงเป็นยารักษาโรค

ความเจ็บป่วยบางอย่างมันเกิดจากการที่เราฝืนธรรมชาติตัวเองมากเกินไป ร่างกายมันส่งสัญญาณบอกแล้วว่า "พักหน่อยสิ ช้าหน่อยสิ" แต่เราไม่ฟัง บังคับตัวเองทำต่อไป จนสุดท้ายมันต้องป่วยหนักถึงจะหยุดได้ บทกวีใบนี้คำว่า "閒" ไม่ใช่ให้ขี้เกียจ แต่ให้เรียนรู้การใช้ชีวิตแบบสบายๆ ไม่เร่งรีบ ไม่บีบตัวเองจนหมดแรง

หยุดครุ่นคิดเรื่องที่ไม่ได้อยู่ในการควบคุมของคุณสักสองอาทิต์ ใส่ใจกับสิ่งเล็กๆ รอบตัวแทน เหมือนเถาหยวนหมิงที่เลิกคิดเรื่องใหญ่โต หันมาชื่นชมภูเขาแทน