魯肅取荊州

ร่างกายกำลังมาเรียกร้องหนี้ที่เก่าแก่นะ บทกลอนเล่าถึงลู่สู่ (魯肅) นักการทูตเก่งของอู๋ที่เดินทางพันกิโลเมตรจากสวนหยวนมาถึงซื่อจั่วกับหน้าที่หนัก เขามาขอเอาเขตชิงโจว (荊州) คืน เมืองที่หลิวเป่ย (劉備) ขอยืมไว้เมื่อวิกฤต พอถึงวันมาคืน หลิวเป่ยแค่ร้องไห้ กอดหัวนั่งคิดแต่หาทางแก้ไม่ออก มันเหมือนหนี้เก่าที่ต้องมาคิดดอกต่อดอกเนื่องแหละ เมื่อก่อนตอนยังสาว ดื่มข้ามคืน กินแป้งทั้งอาทิตย์ เครียดจนนอนไม่หลับ ตอนนั้นไม่คิดอะไร ร่างกายฟินก็ทำต่อ แต่ตอนนี้หนี้มันมาเก็บแล้ว

เคยรู้สึกแบบนี้ไหม ตัวส่งสัญญาณว่ามีอะไรบางอย่างไม่ค่อยเรียบร้อย แต่คุณก็ยังบอกตัวเองว่าไม่เป็นไร อีกหน่อยหายเอง ลู่สู่มีหน้าที่ต้องมาเก็บหนี้ ร่างกายคุณก็มีหน้าที่มาส่งสัญญาณ อาจจะเป็นปวดหลัง นอนไม่หลับ หรือเหนื่อยง่ายขึ้นกว่าเมื่อก่อน คุณก็เหมือนหลิวเป่ยที่คิดไม่ออกจะแก้ยังไง เพราะมันไม่ใช่หนี้ธรรมดาที่จ่ายเงินแล้วหาย มันคือหนี้ที่ใช้เวลาคืน ใช้การดูแลจริงๆ

คำว่า "自思無策轉吳間" ในบทกลอนแปลได้ว่า คิดๆ ก็ไม่มีแผนดีๆ จนต้องหันไปหาทางออกจากฝั่งอู่แทน สถานการณ์สุขภาพของคุณก็คล้ายๆ กัน ถ้าแค่ยืนยันว่าไม่เป็นไร หรือหวังว่าจะหายเอง มันคงไม่ได้ผล ต้องเปลี่ยนมุมมอง เหมือนหลิวเป่ยที่ในที่สุดก็ต้องหาวิธีรับมือกับความจริง ไม่ใช่หนีหรือปฏิเสธ

เซียมซีเกรดกลางๆ แบบนี้บอกว่า ยังไม่สายเกินไปหรอก แต่ก็ไม่ใช่เรื่องที่จะผ่านไปเองโดยไม่ต้องทำอะไร ลองไปหาหมอเช็คดูอย่างจริงจัง แล้วค่อยๆ ปรับไลฟ์สไตล์ตามที่หมอแนะนำ หยุดนึกว่าอะไรก็ทนได้แบบตอนยังหนุ่มสาวแล้วนะ