魯肅取荊州

รู้ว่าต้องทำแต่ทำไม่ได้ ติดอยู่ตรงนี้แหละ

บทกลอนภาพนี้เล่าว่า 'เมื่อไหร่เจิงโจวจะคืน เที่ยวพันลี้ไปถามกัน' หลู่สู่ (魯肅) นายทูตเก่งจากแคว้นอู๋ขี่ม้าข้ามเมืองข้ามแปลงหลายพันลี้มาถึงถิ่นเสฉวน เขามาเก็บหนี้เมืองเจิงโจวที่หลิวเป่ย (劉備) ยืมไปตั้งแต่ยุคยังไร้ที่อยู่ ตอนนั้นหลิวเป่ยสัญญาว่าได้เมืองอี๋โจวแล้วจะคืนให้ทันที แต่พอได้จริงๆ กลับไม่อยากปล่อยเมืองดีๆ ให้ใครง่ายๆ พอหลู่สู่มาถาม หลิวเป่ยนั่งร้องไห้เงียบๆ ไม่รู้จะตอบยังไง ไม่ใช่ไม่รู้ว่าผิด แต่จริงๆ แล้วปล่อยมือไม่ได้

เห็นมั้ยคะ บางเวลาเรารู้ดีว่าต้องทำอะไร แต่พอถึงเวลาจริงกลับทำไม่ลง คุณอาจกำลังเจอเหมือนหลิวเป่ยตอนนั้น มีบางอย่างที่รู้ว่าควรจะปล่อย ควรจะคืน ควรจะยุติ แต่มันสำคัญหรือมีค่าจนปล่อยมือไม่ได้ อาจเป็นความสัมพันธ์ที่มีปัญหาแต่ยังไม่อยากจบ อาจเป็นงานที่เหนื่อยแต่กลัวเปลี่ยน หรืออาจเป็นสถานการณ์ที่รู้ว่าต้องตัดสินใจแต่เลื่อนไปเรื่อย การที่คุณติดอยู่ตรงนี้ไม่ได้แปลว่าคุณเห็นแก่ตัวหรือไม่รับผิดชอบนะ บางครั้งแค่ยังไม่พร้อมจริงๆ

แต่อย่าลืมว่าบทกลอนจบด้วย 'หาทางแก้ไขจากเมืองอู๋' หลิวเป่ยไม่ได้นั่งร้องไห้ไปเฉยๆ เขายังคิดหาทางอ้อมเพื่อแก้ปัญหาอยู่ดี

คิดทางอ้อมก่อนสิ หาคนกลางช่วยคุยแทน หรือเจรจาเงื่อนไขใหม่ที่ทั้งสองฝ่ายรับได้