魯肅取荊州

อยู่ในตำแหน่งที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก บทกลอนบอกว่า "遙遙千里來西蜀" คนมาไกลแสนไกลเพื่อมาเอาคืนสิ่งที่เรายืมไว้ "劉備不言聲淚下" หลิวปี่ (劉備) พูดไม่ออกแค่น้ำตาไหลเฉยๆ เรื่องราวเกิดขึ้นตอนสามก๊ก ลู่ซู่ (魯肅) นักการทูตของอู๋ เดินทางข้ามเขาข้ามป่ามาถึงฉือกว่าพันลี้ แค่เพื่อมาถามประโยคเดียว "จิ่งโจวจะคืนเมื่อไร" หลิวปี่รู้ตัวดีว่าเมืองจิ่งโจวที่ยืมมาจากพันธมิตรนี่ ใช้มานานแล้วต้องคืน แต่พอมาถึงเวลาจริงๆ กลับพูดไม่ออกสักคำ น้ำตาแทนคำพูด เพราะรู้ว่าต้องคืน แต่ไม่อยากคืน คำถามของลู่ซู่ไม่ใช่คำถามยาก แต่เป็นคำถามที่หลิวปี่ตอบไม่ได้ เพราะคำตอบที่ถูกต้องคือสิ่งที่เขาไม่อยากทำ

คุณกำลังอยู่ในสถานการณ์แบบเดียวกันนี้เลย ความรักที่คุณมีอาจเป็นความรักที่มาจากความสงสาร หรือความผูกพัน แต่ไม่ใช่ความรักที่มาจากใจจริง หรือคุณอาจกำลังเก็บความรู้สึกที่ไม่ควรเก็บไว้ เหมือนยืมของคนอื่นมาใช้แล้วไม่อยากคืน ฝ่ายตรงข้ามเริ่มเบื่อแล้วที่ต้องมาเตือนเรื่องเดิมซ้ำไปซ้ำมา คุณรู้ว่าต้องปล่อยวาง แต่ปากพูดไม่ออก เหมือนหลิวปี่ที่แค่ร้องไห้แต่ไม่ยอมตอบ บางครั้งการเก็บกดมันทำร้ายทั้งคู่มากกว่าการยอมรับความจริง

หยุดหลีกเลี่ยงคำถามที่คุณรู้คำตอบอยู่แล้ว พูดความจริงออกมาดีกว่าจะปล่อยให้เวลาพิสูจน์แทน