陶淵明辭官歸隱

ถึงเวลาปลดเกราะแล้ว บทกลอนบอกว่า 歸去來兮仕官閒 กลับบ้านเถอะ เรื่องทำงานให้มันพักไว้ก่อน ห้องเล็กแค่พอเข่าแต่ใจสบาย พิงหน้าต่างคุยเรื่องเก่าจิบเหล้า เดินเล่นดูภูเขาให้หัวใจเต็ม เล่าให้ฟัง เถาหยวนหมิง (陶淵明) นักกวีเจ้าอารมณ์ที่เป็นข้าราชการได้แค่ 80 กว่าวัน พอเจ้านายส่งคนมาตรวจงาน เพื่อนร่วมงานบอกให้แต่งตัวดีๆ ไปรับ เขายิ้มๆ แล้วเอาตราราชการโยนทิ้ง บอกว่าจะไม่โค้งหลังให้ใครเพื่อเงินเดือนห้าถังข้าวหรอก กลับบ้านไปปลูกผักกินเอง อยู่ในบ้านหลังเล็กที่แทบหันตัวไม่ได้ แต่ใจเขาอิ่มกว่าตอนนั่งโต๊ะทำงานใหญ่ๆ ในวัง ทำไมเขาถึงเลือกแบบนี้ เพราะเขารู้ว่าการวิ่งไล่ตามตำแหน่ง เงิน เกียরติ มันเหมือนงูกินหาง ไม่มีวันจบ ยิ่งได้มากยิ่งกลัวเสีย ยิ่งมีมากยิ่งคิดว่าไม่พอ แต่การมีน้อยแต่ใจสบาย นี่ต่างหากที่เขาเรียกว่าความร่ำรวย คุณก็เหมือนเถาหยวนหมิง ตอนนี้กำลังยืนอยู่ที่ทางแยก ระหว่างการไล่ตามสิ่งที่คิดว่าจะทำให้ชีวิตดีขึ้น กับการหยุดมาชื่นชมสิ่งที่ตัวเองมีอยู่แล้ว เคยสังเกตไหมว่าช่วงที่คุณพยายามปีนป่ายไปทางบนที่สุด กลับเป็นช่วงที่เหนื่อยที่สุด หลับไม่ลึก กินไม่อร่อย แต่พอหยุดแล้วมองรอบตัว บ้านเดิม เพื่อนเก่า งานเก่า กลับดูน่ารักขึ้น อันตองเถาหยวนหมิงรู้เรื่องนี้ เขาเลยเลือกบ้านเล็กแทนวังใหญ่ เลือกกบเหล้าแทนโต๊ะประชุม เลือกเสรีภาพแทนเงินเดือน หลายคนมองแล้วคิดว่าเขาบ้า แต่เขากลับเป็นคนที่มีความสุขที่สุดในสมัยนั้น ลองนั่งลงมาคิดดูนะ สิ่งที่คุณไล่ตามอยู่ตอนนี้ มันเป็นความต้องการจริงของคุณ หรือเป็นแค่ความคาดหวังที่สังคมใส่เข้ามา บางทีคำตอบไม่ได้อยู่ข้างหน้า แต่อยู่ใต้เท้าเราแล้วก็ได้ หยุดค้นหาคำตอบจากข้างนอกสักเดือน ลองใส่ใจกับชีวิตที่มีอยู่แล้วตอนนี้ สิ่งเล็กๆ น้อยๆ ที่ผ่านไปแบบไม่สังเกต