月光圓滿

ดวงเศร้าใสแต่ยังไม่ได้คนฟัง เหมือนเดือนเพ็ญส่องแต่บ้านเปล่า

บทกลอนวาดภาพสวยปนเศร้า "秋水兼葭白露盈 盈庭月色浸階清" หญ้าชานบ้านเปียกน้ำค้าง แสงจันทร์ส่องลานบ้านใสเจื่อน "清風吹動馬鈴響 響接晨鐘不斷聲" ลมเซาะระฆังม้าใต้ชายคา ดังเบาแต่ไม่มีใครฟัง ดังจนพระรุ่งสวด กิ่งกังวานเดียวดาย นี่คือภาพของบ้านที่ขาดอะไรบางอย่าง

ความหมายลึกๆ ไม่ได้อยู่ที่จันทร์หรือระฆัง แต่อยู่ที่การไม่มีคนรับฟัง ทุกอย่างพร้อมแล้ว ไฟไฟฟ้าก็มี ของกินก็มี บ้านก็อบอุ่น แต่บรรยากาศเงียบงัน เหมือนสวนที่ดูแลดีแต่ไม่มีคนมาเดิน หรือโต๊ะกินข้าวที่จัดเรียบร้อยแต่ทุกคนกินข้าวคนละมุม

ครอบครัวของคุณตอนนี้กำลังเจอสถานการณ์แบบนี้ไหม บ้านมีทุกอย่าง แต่ขาดความอบอุ่นที่จับต้องได้ คุยกันแต่พูดไม่ถูกใจ ดูทีวีด้วยกันแต่ไม่รู้เรื่องที่กันคิด อยู่ใต้หลังคาเดียวกันแต่รู้สึกเหมือนอยู่คนละโลก นี่ไม่ใช่ปัญหาใหญ่โต ไม่มีใครทำอะไรผิดหรือเป็นคนเลว แต่เป็นระยะเวลาที่ทุกคนต้องค่อยๆ หาจุดเชื่อมต่อกันใหม่

บางครั้งความเงียบเศร้าในบ้านเกิดจากการที่ทุกคนมัวแต่ใส่ใจเรื่องของตัวเอง จนลืมใส่ใจกัน แม่วุ่นกับงานบ้าน พ่อเหนื่อยจากทำงาน ลูกมัวแต่โทรศัพท์ แต่ไม่มีใครเริ่มเปิดประเด็นว่า "วันนี้เป็นยังไงบ้าง" อย่างจริงใจ

เริ่มจากทำอะไรง่ายๆ ที่ทำให้คนในบ้านได้นั่งมองหน้ากัน ประกาศว่าเสาร์นี้กินข้าวเย็นพร้อมหน้า ไม่เปิดทีวี ไม่ใช้มือถือ หรือลองเริ่มคุยเรื่องเล็กๆ ก่อนนอนสัก 10 นาที ขอแค่ให้เสียงคนแทนที่เสียงระฆังลมนะครับ