孔夫子守道

ยังไม่ถึงเวลาใหญ่โต เก็บตัวก่อน บทกวีบอกว่า "人能樂道自修身 疏水曲肱豈厭貧" คนที่รู้จักพอใจกับสิ่งที่มี กินข้าวกับน้ำเปล่า นอนหมอนแขน ไม่เซ็งกับความจน ส่วน "不義而富且貴者 我心都是作浮雲" ความรวยที่มาไม่ถูกทาง ใจฉันมองเป็นแค่เมฆลอย เรื่องนี้เล่าถึงขงจื๊อ (孔夫子) นักปราชญ์จีนโบราณที่ยอมจนแต่ไม่ยอมผิด กินข้าวกับน้ำเปล่า หมอนแขนนอน แต่ใจสบาย เพราะรู้ว่าตัวเองทำถูก เวลามีคนเอาตำแหน่งดีๆ มาล่อ เขาไม่รับ ถ้าต้องขายหลักการ ความรวยสักเท่าไรก็เหมือนเมฆบนฟ้า มองๆ ไป แต่จับไม่ได้อยู่ดี ครอบครัวคุณตอนนี้ก็เหมือนขงจื๊อแหละ อาจจะไม่ได้รวยอย่างที่ฝัน บ้านไม่ได้หรูอย่างที่อยาก แต่มีความอบอุ่น มีใจรักกัน เคยคิดไหมว่าบางทีสิ่งที่คุณอยากได้ มันอาจจะมาพร้อมกับการสูญเสียอย่างอื่น? ถ้าต้องทำงานหนักจนไม่มีเวลาให้ครอบครัว หรือต้องย้ายไปอยู่ไกลจากคนที่รัก ความสะดวกสบายนั่นจะมีค่าแค่ไหนกัน?