鵲巢鳩居

รู้สึกเหมือนคนแปลกหน้าในบ้านตัวเองเนอะ บทกลอนเล่าเรื่องนกจาบปล้นรังนกกะปี ที่มันดิ้นรนสร้างมาด้วยความตั้งใจ "鳴鳩爭奪鵲巢居" นกเขาบินเข้ามาอยู่รังคนอื่นโดยไม่ขออนุญาต ทำให้ทั้งเจ้าของเดิมกับคนมาอยู่ใหม่ต่างก็รู้สึกอึดอัด นกกะปีที่เหนื่อยยากเก็บกิ่งไผ่มาถักรัง ยืนดูนกจาบนั่งเฉยๆ ในรังของตัวเอง ส่วนนกจาบเองก็นั่งไม่สบายใจ เพราะรู้ว่านี่ไม่ใช่บ้านของมัน ปลายบทกลอนพูดถึงต้นไผ่ใหญ่บนเขาถูกเถาวัลย์พันรัดจนหายใจไม่ออก นี่คือภาพของบ้านที่กำลังเป็นปัญหา มีคนอยู่ ทุกคนรู้สึกไม่เป็นธรรมชาติ

สถานการณ์ในครอบครัวของคุณตอนนี้คงเหมือนเรื่องราวในบทกลอนนั่นแหละ คุณอาจจะเป็นนกกะปีที่ต้องเฝ้าดูคนอื่นเข้ามาใช้สิทธิ์ในบ้าน พูดจาเสียงดังกว่า ตัดสินใจแทนคุณ หรือบางทีคุณอาจเป็นคนที่รู้สึกเหมือนนกจาบ อยู่ในบ้านแต่กลัวว่าทุกคำพูดจะทำให้บรรยากาศแย่ลง ยิ่งพยายามทำดีเท่าไหร่ ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในตำแหน่งที่ถูกต้อง เหมือนเก้าอี้ที่นั่งแล้วไม่พอดีตัว ลุกขึ้นมาก็ไม่รู้จะไปยืนที่ไหน ปัญหาใหญ่คือทุกคนในบ้านกำลังรู้สึกไม่เป็นธรรมชาติ แต่ไม่มีใครกล้าพูดออกมาตรงๆ

สิ่งที่ยากที่สุดคือการอยู่ในสถานะล่อแหล่ม ไม่รู้ว่าตัวเองควรยืนหยัดเรื่องไหนดี ถอยไปเท่าไหร่ดี เวลาอยากพูดในสิ่งที่คิดว่าถูก แต่ก็กลัวว่าจะทำให้คนอื่นไม่พอใจ เวลาอยากเงียบๆ สงบๆ แต่ใจก็อยากให้เขาเข้าใจ บางทีคุณจะรู้สึกเหมือนต้นไผ่ที่ถูกเถาวัลย์พันรอบตัว ยิ่งดิ้นยิ่งรัด ยิ่งเงียบยิ่งขาดอากาศหายใจ กลางคืนนอนอยู่ในห้องตัวเอง แต่ใจฟุ้งซ่านไปกับเสียงคุยกันข้างนอก

อย่าพยายามแก้ปัญหาทั้งบ้านในครั้งเดียวนะ ลองเริ่มจากหาเวลาคุยกับคนที่คุณอยู่ด้วยง่ายที่สุดก่อน พูดตรงๆ ว่าคุณรู้สึกยังไง แต่อย่าไปโทษใคร แค่อธิบายว่าบรรยากาศแบบนี้ทำให้คุณไม่สบายใจ