陶淵明醉酒

ยังไม่ถึงเวลา อย่าเร่งจนเสียเรื่อง

บทกลอนหว่องไทซินใบนี้เล่าเรื่อง เถาหยวนหมิง (陶淵明) นักปราชญ์โบราณที่ลาออกจากราชการแล้วไปปลูกไผ่ในสวนกลางป่า นั่งดื่มเหล้าใต้กระท่อมฟังเสียงฝน เมาแล้วก็นอนคว่ำหน้าแก้วใต้ต้นบ๊วย แต่กลัวเสียงนกกิ่งทองร้องดังมาปลุกให้ตื่น เขาไม่ใช่ขี้เกียจนะ แต่รู้ว่าชีวิตบางเวลาต้องการความเงียบ หยุดพัก ให้ร่างกายซ่อมแซมตัวเอง

ความจริงเถาหยวนหมิงเป็นคนฉลาดมาก เขาเลิกเป็นข้าราชการเพราะเห็นว่าแวดวงการเมืองเป็นพิษต่อสุขภาพจิตใจ กลับมาทำสวน ปลูกเก๊กฮวย ดื่มเหล้า เขียนบทกวี ในสายตาคนอื่นดูเหมือนเสื่อมโทรม แต่จริงๆ เขากำลังบำรุงตัวเองให้แข็งแรงขึ้น คนเราถึงจะอยู่เงียบๆ ก็ยังกลัวถูกรบกวนอยู่ดี แสดงว่าความเครียดยังไม่หายสนิทเลย

คุณตอนนี้คงเหมือนเถาหยวนหมิงพอดี กำลังอยู่ในช่วงที่ร่างกายต้องการพักผ่อน แต่จิตใจยังไม่ได้ปล่อยวางจริงๆ พอได้ยินอะไรแปลกๆ หน่อยก็ตกใจ พอคนถามว่าสบายดีรึยัง ก็กังวลว่าตัวเองดูไม่แข็งแรง อาจจะเพิ่งผ่านป่วยไข้มา หรือเพิ่งเริ่มเปลี่ยนวิถีชีวิตให้ใส่ใจสุขภาพมากขึ้น แล้วยังไม่มั่นใจว่าทำถูกทิศทางรึเปล่า บางทีอยากปรับปรุงร่างกายเร็วๆ แต่กลัวว่าพอออกไปเจอผู้คนจะถูกตำหนิว่าเอาแต่ดูแลตัวเอง

อาการแบบนี้ธรรมชาติมากเลยนะ ตอนที่ร่างกายกำลังซ่อมแซม จิตใจก็จะออกอาการป้องกันตัวเองโดยอัตโนมัติ เหมือนคนไข้ป่วยหนักแล้วหายใหม่ๆ พอได้ยินเสียงแปลกๆ ก็ตื่นตัวทันที คิดว่าอาจจะมีอะไรมารบกวนการฟื้นฟู แต่ความจริงเสียงนกกิ่งทองมันก็แค่เสียงนกธรรมดาที่ร้องทุกเช้าเอง ไม่ได้มาทำร้ายเราหรอก

อย่าเพิ่งรีบออกไปใช้ชีวิตแบบเต็มสูบ ให้เวลาตัวเองอีกหน่อย แต่อย่าแคร่กลัวจนกลายเป็นคนขี้กลัวไปเสีย หัดแยกให้ออกว่า อะไรคือสัญญาณอันตรายจริง อะไรคือแค่เสียงรบกวนธรรมดา